The Corridor

Daniel drove the N7 up the hill to the hospital as if it were an ambulance, which, Ana thought afterwards, it more or less was. He did not stop at a single bus stop. A man in a reflective jacket waved at him from the shelter outside the swimming baths and watched, open-mouthed, as the big green bus thundered past with its interior lights blazing and only two passengers on board.

Ο Ντάνιελ οδήγησε το λεωφορείο N7 στην ανηφόρα προς το νοσοκομείο σαν να ήταν ασθενοφόρο—κάτι που, όπως σκέφτηκε η Άνα αργότερα, λίγο-πολύ ήταν. Δεν σταμάτησε σε καμία απολύτως στάση λεωφορείου. Ένας άντρας με ανακλαστικό γιλέκο τού έκανε νόημα από το στέγαστρο έξω από τα δημοτικά λουτρά και κοίταζε με το στόμα ανοιχτό καθώς το μεγάλο πράσινο λεωφορείο περνούσε με βουητό, με τα εσωτερικά του φώτα αναμμένα στο φουλ και με δύο μόνο επιβάτες μέσα.

Jess sat in the front seat with her knees drawn up and her grandfather’s folded pages held flat against her chest, as though someone might try to take them from her. She had not looked at them. She had not said a word since Bridge Street. Ana sat beside her and watched the town slide past in the grey half-light: the market square, the dark town hall, the poster in the newsagent’s window with its green door and its warm square of light. KEEP THE LIGHT ON.

Η Τζες καθόταν στο μπροστινό κάθισμα με τα γόνατα μαζεμένα και τις διπλωμένες σελίδες του παππού της σφιγμένες στο στήθος της, σαν να επρόκειτο κάποιος να προσπαθήσει να της τις πάρει. Δεν τις είχε κοιτάξει. Δεν είχε πει λέξη από την Μπριτζ Στριτ. Η Άνα καθόταν δίπλα της και κοίταζε την πόλη να γλιστράει στο γκρίζο ημίφως: την πλατεία της αγοράς, το σκοτεινό δημαρχείο, την αφίσα στη βιτρίνα του ψιλικατζίδικου με την πράσινη πόρτα και το ζεστό τετράγωνο φως της. ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΦΩΣ ΑΝΑΜΜΕΝΟ.

At the hospital entrance Daniel opened the doors before the bus had properly stopped. “Go,” he said. “I’ll take the bus back to the depot and come straight here in the car. Phone me. Whatever it is, phone me.” He looked at Jess, and for once there was no joke anywhere in his face. “He’s a tough old man, Jess. The toughest I know.”

Στην είσοδο του νοσοκομείου ο Ντάνιελ άνοιξε τις πόρτες πριν ακόμα σταματήσει καλά-καλά το λεωφορείο. «Πηγαίνετε», είπε. «Θα πάω το λεωφορείο πίσω στο αμαξοστάσιο και θα έρθω κατευθείαν εδώ με το αυτοκίνητο. Πάρε με τηλέφωνο. Ό,τι κι αν είναι, πάρε με τηλέφωνο». Κοίταξε την Τζες, και για μια φορά δεν υπήρχε ίχνος αστεϊσμού στο πρόσωπό του. «Είναι σκληρός γέρος, Τζες. Ο πιο σκληρός που ξέρω».