The Corridor

Daniel drove the N7 up the hill to the hospital as if it were an ambulance, which, Ana thought afterwards, it more or less was. He did not stop at a single bus stop. A man in a reflective jacket waved at him from the shelter outside the swimming baths and watched, open-mouthed, as the big green bus thundered past with its interior lights blazing and only two passengers on board.

Daniel reed met de N7 de heuvel op naar het ziekenhuis alsof het een ambulance was, wat het, dacht Ana achteraf, min of meer ook was. Hij stopte bij geen enkele bushalte. Een man in een reflecterend hesje zwaaide naar hem vanuit het abri bij het zwembad en keek met open mond toe hoe de grote groene bus voorbijdenderde, met de binnenverlichting fel brandend en slechts twee passagiers aan boord.

Jess sat in the front seat with her knees drawn up and her grandfather’s folded pages held flat against her chest, as though someone might try to take them from her. She had not looked at them. She had not said a word since Bridge Street. Ana sat beside her and watched the town slide past in the grey half-light: the market square, the dark town hall, the poster in the newsagent’s window with its green door and its warm square of light. KEEP THE LIGHT ON.

Jess zat op de voorste bank met opgetrokken knieën en hield de opgevouwen vellen van haar grootvader plat tegen haar borst geklemd, alsof iemand ze haar probeerde af te nemen. Ze had er niet naar gekeken. Ze had sinds Bridge Street geen woord meer gezegd. Ana zat naast haar en keek toe hoe het stadje in het grijze halfduister voorbijgleed: het marktplein, het donkere stadhuis, het affiche voor het raam van de tijdschriftenwinkel met zijn groene deur en zijn warme vierkant van licht. HOUD HET LICHT AAN.

At the hospital entrance Daniel opened the doors before the bus had properly stopped. “Go,” he said. “I’ll take the bus back to the depot and come straight here in the car. Phone me. Whatever it is, phone me.” He looked at Jess, and for once there was no joke anywhere in his face. “He’s a tough old man, Jess. The toughest I know.”

Bij de ingang van het ziekenhuis opende Daniel de deuren nog voor de bus goed en wel stilstond. “Ga,” zei hij. “Ik breng de bus terug naar de remise en kom meteen met de auto hierheen. Bel me. Wat het ook is, bel me.” Hij keek naar Jess, en voor één keer was er in zijn gezicht in de verste verte geen grap te bespeuren. “Het is een taaie ouwe, Jess. De taaiste die ik ken.”

They found Michael on the second floor, at the end of a long corridor that smelled of disinfectant and burnt coffee. He was sitting on a plastic chair outside a closed door, still in the clothes he had worn on the river path, with flour on the knees of his trousers and his long coat folded on the seat beside him. When he saw them he stood up too quickly and had to put a hand on the wall.

Ze vonden Michael op de tweede verdieping, aan het einde van een lange gang die rook naar desinfectiemiddel en aangebrande koffie. Hij zat op een plastic stoel voor een gesloten deur, nog altijd in de kleren die hij op het rivierpad had gedragen, met bloem op de knieën van zijn broek en zijn lange jas opgevouwen op de zitting naast hem. Toen hij hen zag, stond hij te snel op en moest hij een hand tegen de muur zetten.

“He’s alive,” he said, before either of them could ask. That was the first thing, and he said it the way a man throws a rope. “He’s alive, he’s asleep, they’ve done a scan. They’re going to talk to us properly when the consultant comes in at eight.”

“Hij leeft,” zei hij, nog voor een van hen het kon vragen. Dat was het eerste, en hij zei het zoals een man een touw toewerpt. “Hij leeft, hij slaapt, ze hebben een scan gemaakt. Ze komen fatsoenlijk met ons praten zodra de specialist er om acht uur is.”

Jess stood very still in the middle of the corridor. For a moment Ana thought she might go to him; there was something in the angle of her shoulders that leaned, very slightly, towards the tall grey-bearded man by the wall. Then it passed. She sat down on the chair furthest from him, put the pages on her knee, and stared at the closed door.

Jess bleef doodstil midden in de gang staan. Even dacht Ana dat ze naar hem toe zou gaan; er was iets in de houding van haar schouders dat heel licht overhelde naar de rijzige man met de grijze baard bij de muur. Toen ging het voorbij. Ze ging op de stoel zitten die het verst van hem vandaan stond, legde de vellen op haar knie en staarde naar de gesloten deur.

The consultant arrived at ten past eight: a brisk, grey-haired woman with reading glasses on a cord and the faintly apologetic manner of someone who has given a great deal of bad news and has never got used to it. She took them into a small room with a box of tissues on the table, and Ana, who had learned in three months to read English rooms, understood at once what the tissues meant.

De specialist arriveerde om tien over acht: een kordate, grijsbehaarde vrouw met een leesbril aan een koordje en de licht verontschuldigende houding van iemand die al heel veel slecht nieuws heeft moeten brengen en er nooit aan gewend is geraakt. Ze nam hen mee naar een kamertje met een doos tissues op tafel, en Ana, die in drie maanden tijd Engelse vertrekken had leren lezen, begreep meteen wat die tissues betekenden.