The Corridor

Daniel drove the N7 up the hill to the hospital as if it were an ambulance, which, Ana thought afterwards, it more or less was. He did not stop at a single bus stop. A man in a reflective jacket waved at him from the shelter outside the swimming baths and watched, open-mouthed, as the big green bus thundered past with its interior lights blazing and only two passengers on board.

Ο Ντάνιελ οδήγησε το λεωφορείο N7 στην ανηφόρα προς το νοσοκομείο σαν να ήταν ασθενοφόρο—κάτι που, όπως σκέφτηκε η Άνα αργότερα, λίγο-πολύ ήταν. Δεν σταμάτησε σε καμία απολύτως στάση λεωφορείου. Ένας άντρας με ανακλαστικό γιλέκο τού έκανε νόημα από το στέγαστρο έξω από τα δημοτικά λουτρά και κοίταζε με το στόμα ανοιχτό καθώς το μεγάλο πράσινο λεωφορείο περνούσε με βουητό, με τα εσωτερικά του φώτα αναμμένα στο φουλ και με δύο μόνο επιβάτες μέσα.

Jess sat in the front seat with her knees drawn up and her grandfather’s folded pages held flat against her chest, as though someone might try to take them from her. She had not looked at them. She had not said a word since Bridge Street. Ana sat beside her and watched the town slide past in the grey half-light: the market square, the dark town hall, the poster in the newsagent’s window with its green door and its warm square of light. KEEP THE LIGHT ON.

Η Τζες καθόταν στο μπροστινό κάθισμα με τα γόνατα μαζεμένα και τις διπλωμένες σελίδες του παππού της σφιγμένες στο στήθος της, σαν να επρόκειτο κάποιος να προσπαθήσει να της τις πάρει. Δεν τις είχε κοιτάξει. Δεν είχε πει λέξη από την Μπριτζ Στριτ. Η Άνα καθόταν δίπλα της και κοίταζε την πόλη να γλιστράει στο γκρίζο ημίφως: την πλατεία της αγοράς, το σκοτεινό δημαρχείο, την αφίσα στη βιτρίνα του ψιλικατζίδικου με την πράσινη πόρτα και το ζεστό τετράγωνο φως της. ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΦΩΣ ΑΝΑΜΜΕΝΟ.

At the hospital entrance Daniel opened the doors before the bus had properly stopped. “Go,” he said. “I’ll take the bus back to the depot and come straight here in the car. Phone me. Whatever it is, phone me.” He looked at Jess, and for once there was no joke anywhere in his face. “He’s a tough old man, Jess. The toughest I know.”

Στην είσοδο του νοσοκομείου ο Ντάνιελ άνοιξε τις πόρτες πριν ακόμα σταματήσει καλά-καλά το λεωφορείο. «Πηγαίνετε», είπε. «Θα πάω το λεωφορείο πίσω στο αμαξοστάσιο και θα έρθω κατευθείαν εδώ με το αυτοκίνητο. Πάρε με τηλέφωνο. Ό,τι κι αν είναι, πάρε με τηλέφωνο». Κοίταξε την Τζες, και για μια φορά δεν υπήρχε ίχνος αστεϊσμού στο πρόσωπό του. «Είναι σκληρός γέρος, Τζες. Ο πιο σκληρός που ξέρω».

They found Michael on the second floor, at the end of a long corridor that smelled of disinfectant and burnt coffee. He was sitting on a plastic chair outside a closed door, still in the clothes he had worn on the river path, with flour on the knees of his trousers and his long coat folded on the seat beside him. When he saw them he stood up too quickly and had to put a hand on the wall.

Βρήκαν τον Μάικλ στον δεύτερο όροφο, στο βάθος ενός μακριού διαδρόμου που μύριζε απολυμαντικό και καμένο καφέ. Καθόταν σε μια πλαστική καρέκλα έξω από μια κλειστή πόρτα, φορώντας ακόμα τα ρούχα που φορούσε στο μονοπάτι του ποταμού, με αλεύρι στα γόνατα του παντελονιού του και το μακρύ του παλτό διπλωμένο στο κάθισμα δίπλα του. Όταν τις είδε σηκώθηκε πολύ γρήγορα και αναγκάστηκε να ακουμπήσει το χέρι του στον τοίχο.

“He’s alive,” he said, before either of them could ask. That was the first thing, and he said it the way a man throws a rope. “He’s alive, he’s asleep, they’ve done a scan. They’re going to talk to us properly when the consultant comes in at eight.”

«Ζει», είπε, πριν προλάβει καμία τους να ρωτήσει. Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα, και το είπε έτσι όπως ένας άνθρωπος πετάει ένα σκοινί. «Ζει, κοιμάται, του έκαναν αξονική. Θα μας μιλήσουν κανονικά όταν έρθει η ειδικός γιατρός στις οκτώ».

Jess stood very still in the middle of the corridor. For a moment Ana thought she might go to him; there was something in the angle of her shoulders that leaned, very slightly, towards the tall grey-bearded man by the wall. Then it passed. She sat down on the chair furthest from him, put the pages on her knee, and stared at the closed door.

Η Τζες στάθηκε ακίνητη στη μέση του διαδρόμου. Για μια στιγμή η Άνα νόμισε ότι ίσως πήγαινε κοντά του· υπήρχε κάτι στη στάση των ώμων της που έγερνε, ανεπαίσθητα, προς τον ψηλό άντρα με τα γκρίζα γένια πλάι στον τοίχο. Έπειτα πέρασε. Κάθισε στην καρέκλα που βρισκόταν πιο μακριά από εκείνον, ακούμπησε τις σελίδες στα γόνατά της και κάρφωσε το βλέμμα της στην κλειστή πόρτα.

The consultant arrived at ten past eight: a brisk, grey-haired woman with reading glasses on a cord and the faintly apologetic manner of someone who has given a great deal of bad news and has never got used to it. She took them into a small room with a box of tissues on the table, and Ana, who had learned in three months to read English rooms, understood at once what the tissues meant.

Η ειδικός γιατρός έφτασε στις οκτώ και δέκα: μια δραστήρια, γκριζομάλλα γυναίκα με γυαλιά ανάγνωσης περασμένα σε κορδόνι και το ελαφρώς απολογητικό ύφος κάποιου που έχει δώσει πάρα πολλά άσχημα νέα και δεν το έχει συνηθίσει ποτέ. Τους οδήγησε σε ένα μικρό δωμάτιο με ένα κουτί χαρτομάντιλα πάνω στο τραπέζι, και η Άνα, που είχε μάθει μέσα σε τρεις μήνες να διαβάζει τα αγγλικά δωμάτια, κατάλαβε αμέσως τι σήμαιναν τα χαρτομάντιλα.