The Last Night

Priya stood aside without a word, and Jess came up the stairs, dripping. She took off her wet coat and looked round the little kitchen: at the notebook full of names, the empty bowl with Daniel’s spoon in it, the two women who had obviously been sitting up talking for hours. Then she looked at Ana. It was not a friendly look. But it was not a cold one either. It was the look of someone who had decided to put something aside for later.

Η Πρίγια έκανε στην άκρη χωρίς λέξη, και η Τζες ανέβηκε τις σκάλες στάζοντας νερό. Έβγαλε το βρεγμένο παλτό της και κοίταξε γύρω στη μικρή κουζίνα: το τετράδιο γεμάτο ονόματα, το άδειο μπολ με το κουτάλι του Ντάνιελ μέσα, τις δύο γυναίκες που προφανώς κάθονταν και μιλούσαν για ώρες. Μετά κοίταξε την Άνα. Δεν ήταν φιλικό βλέμμα. Αλλά δεν ήταν ούτε ψυχρό. Ήταν το βλέμμα κάποιου που είχε αποφασίσει να αφήσει κάτι στην άκρη για αργότερα.

“Tell me,” she said. “Everything you’re planning. And don’t tell me to ask somebody else.”

«Πες μου», είπε. «Όλα όσα σχεδιάζετε. Και μην μου πεις να ρωτήσω κάποιον άλλον».

So they told her, in the open, as Ana had promised. The planning committee in three weeks. The objections that residents could send. Daniel’s community shares, and Priya’s list of families. Jess listened carefully, with her elbows on the table, and asked sharp, practical questions. How much would the bakery be worth as a bakery? Who would run it? What happened to her grandfather’s debt?

Έτσι της τα είπαν ανοιχτά, όπως είχε υποσχεθεί η Άνα. Την πολεοδομική επιτροπή σε τρεις εβδομάδες. Τις ενστάσεις που μπορούσαν να στείλουν οι κάτοικοι. Τις κοινοτικές μετοχές του Ντάνιελ και τη λίστα οικογενειών της Πρίγια. Η Τζες άκουγε προσεκτικά, με τους αγκώνες στο τραπέζι, και έκανε κοφτές, πρακτικές ερωτήσεις. Πόσο θα άξιζε ο φούρνος ως φούρνος; Ποιος θα τον λειτουργούσε; Τι έγινε με το χρέος του παππού της;