Over the Step

Michael Bell had spent fifteen years making sure that nobody in a room ever looked at him for long, and now two hundred people had stood up and clapped at him, and he did not know where to put his hands. He had put them over his face, in the end, because it was the only place he could think of. When he took them away, the hall was sitting down again, and the small woman with the half-moon glasses was asking the committee who was in favour.

Ο Michael Bell είχε περάσει δεκαπέντε χρόνια φροντίζοντας να μην τον κοιτάζει κανείς για πολλή ώρα σε ένα δωμάτιο, και τώρα διακόσια άτομα είχαν σηκωθεί όρθια και τον χειροκροτούσαν, και δεν ήξερε πού να βάλει τα χέρια του. Τελικά τα έβαλε πάνω στο πρόσωπό του, επειδή ήταν το μόνο μέρος που μπόρεσε να σκεφτεί. Όταν τα τράβηξε, η αίθουσα καθόταν ξανά στις θέσεις της, και η μικροκαμωμένη γυναίκα με τα γυαλιά μισοφέγγαρο ρωτούσε την επιτροπή ποιος ήταν υπέρ.

One hand went up on the stage. It belonged to a heavy man at the end of the table whose name card said Cllr R. Booth and who looked, Michael thought, like someone voting for his own peace and quiet rather than for flats. It went up slowly, and then, as the man seemed to become aware of two hundred pairs of eyes, it came down again halfway and stayed there, uncertain, like a bird that could not decide where to land.

Ένα χέρι σηκώθηκε στο βήμα. Ανήκε σε έναν βαρύ άντρα στην άκρη του τραπεζιού, του οποίου το καρτελάκι έγραφε «Δημοτικός Σύμβουλος R. Booth» και ο οποίος έμοιαζε, σκέφτηκε ο Michael, με κάποιον που ψήφιζε για τη δική του ησυχία παρά για διαμερίσματα. Σηκώθηκε αργά, και μετά, καθώς ο άντρας φάνηκε να συνειδητοποιεί τα διακόσια ζευγάρια μάτια, κατέβηκε ξανά μέχρι τη μέση και έμεινε εκεί, αβέβαιο, σαν πουλί που δεν μπορούσε να αποφασίσει πού να προσγειωθεί.

“Councillor Booth, are you in favour or not?” said Councillor Hale.

«Δημοτικέ σύμβουλε Booth, είστε υπέρ ή όχι;» είπε η δημοτική σύμβουλος Hale.