Over the Step

Michael Bell had spent fifteen years making sure that nobody in a room ever looked at him for long, and now two hundred people had stood up and clapped at him, and he did not know where to put his hands. He had put them over his face, in the end, because it was the only place he could think of. When he took them away, the hall was sitting down again, and the small woman with the half-moon glasses was asking the committee who was in favour.

Michael Bell spędził piętnaście lat, pilnując, by nikt w żadnym pomieszczeniu nie patrzył na niego zbyt długo, a teraz dwieście osób wstało i biło mu brawo, a on nie wiedział, co zrobić z rękami. W końcu zasłonił nimi twarz, bo to było jedyne miejsce, jakie przyszło mu do głowy. Kiedy je opuścił, sala znów siadała, a niska kobieta w okularach połówkach pytała komisję, kto jest za.

One hand went up on the stage. It belonged to a heavy man at the end of the table whose name card said Cllr R. Booth and who looked, Michael thought, like someone voting for his own peace and quiet rather than for flats. It went up slowly, and then, as the man seemed to become aware of two hundred pairs of eyes, it came down again halfway and stayed there, uncertain, like a bird that could not decide where to land.

Na scenie podniosła się jedna ręka. Należała do tęgiego mężczyzny na końcu stołu, którego tabliczka głosiła: „Radny R. Booth” i który wyglądał, jak pomyślał Michael, na kogoś głosującego raczej za własnym świętym spokojem niż za mieszkaniami. Uniosła się powoli, a potem, gdy mężczyzna zdał sobie chyba sprawę z dwustu par oczu, opadła do połowy i zawisła w bezruchu, niepewna niczym ptak niemogący zdecydować, gdzie wylądować.

“Councillor Booth, are you in favour or not?” said Councillor Hale.

„Radny Booth, jest pan za czy przeciw?” – spytała radna Hale.