Two Bakers

Michael told her at a quarter to three that night, standing at the old table with his sleeves pushed up and his hands in the first dough, as though it were something he had read in the paper. His father had spelled a word on a board. The word was tell, and he had pointed to the name of the town, and he had looked at Michael in a way that Michael remembered from the age of seven, when he had been caught feeding a whole tray of rolls to the ducks.

Michael powiedział jej to o za piętnaście trzecia tamtej nocy, stojąc przy starym stole z podwiniętymi rękawami i dłońmi zanurzonymi w pierwszym cieście, zupełnie jakby to było coś, o czym przeczytał w gazecie. Jego ojciec ułożył słowo na tablicy z literami. Tym słowem było tell, i wskazał na nazwę miasteczka, po czym spojrzał na Michaela w sposób, jaki ten pamiętał z czasów, gdy miał siedem lat i przyłapano go na karmieniu kaczek całą blachą bułek.

“He wants the whole town to know,” Ana said slowly.

– Chce, żeby całe miasteczko się dowiedziało – powiedziała powoli Ana.

“He wants the whole town to know.” Michael pushed the heel of his hand into the dough, turned it, pushed again. He did not look up. “The man can’t ask for a glass of water without a laminated card, and he wants to stand up in front of Hollin Bridge and confess. Fifteen years he couldn’t say it with a perfectly good mouth, and now, when he can’t say anything, he decides.”

– Chce, żeby całe miasteczko się dowiedziało. – Michael wbił nasadę dłoni w ciasto, obrócił je i znów nacisnął. Nie podniósł wzroku. – Facet nie potrafi poprosić o szklankę wody bez zalaminowanej kartki, a chce stanąć przed całym Hollin Bridge i wyznać prawdę. Przez piętnaście lat nie potrafił tego powiedzieć, mając całkowicie sprawne usta, a teraz, kiedy nie może powiedzieć nic, nagle decyduje.