Two Bakers

Michael told her at a quarter to three that night, standing at the old table with his sleeves pushed up and his hands in the first dough, as though it were something he had read in the paper. His father had spelled a word on a board. The word was tell, and he had pointed to the name of the town, and he had looked at Michael in a way that Michael remembered from the age of seven, when he had been caught feeding a whole tray of rolls to the ducks.

Michael bunu ona o gece saat üçe çeyrek kala, kollarını sıvamış, elleri ilk hamurun içinde, eski masanın başında dururken, sanki gazetede okuduğu bir şeymiş gibi anlattı. Babası bir panoya bir kelime yazmıştı. Kelime tell idi; kasabanın adını işaret etmiş ve Michael’a, yedi yaşındayken bir tepsi dolusu yuvarlak ekmeği ördekleri beslemek için kullanırken yakalandığı günden hatırladığı bir ifadeyle bakmıştı.

“He wants the whole town to know,” Ana said slowly.

“Bütün kasaba bilsin istiyor,” dedi Ana yavaşça.

“He wants the whole town to know.” Michael pushed the heel of his hand into the dough, turned it, pushed again. He did not look up. “The man can’t ask for a glass of water without a laminated card, and he wants to stand up in front of Hollin Bridge and confess. Fifteen years he couldn’t say it with a perfectly good mouth, and now, when he can’t say anything, he decides.”

“Bütün kasaba bilsin istiyor.” Michael avucunun ayasını hamura bastırdı, çevirdi, bir daha bastırdı. Başını kaldırmadı. “Adam lamine bir kart olmadan bir bardak su bile isteyemiyor ama Hollin Bridge’in karşısına geçip itirafta bulunmak istiyor. Ağzı sapasağlamken on beş yıl boyunca söyleyemedi, şimdi hiçbir şey söyleyemezken kalkmış buna karar veriyor.”

There was something in his voice that Ana had not heard there before. Not anger, exactly. Something closer to fear. She watched his hands. They were steady in the dough, as they always were when he baked, but when he lifted them to wipe his forehead she saw the faint tremor that Walter had seen, and she looked away before he noticed.

Sesinde Ana’nın daha önce hiç duymadığı bir şey vardı. Tam olarak öfke değildi. Korkuya daha yakın bir şeydi. Michael’ın ellerini izledi. Fırıncılık yaparken hep olduğu gibi hamurun içinde gayet dengeliydiler; fakat alnını silmek için ellerini kaldırdığında, Walter’ın daha önce görmüş olduğu o hafif titremeyi gördü ve Michael fark etmeden önce bakışlarını kaçırdı.

“And you don’t want them to know,” she said.

“Ve sen bilmelerini istemiyorsun,” dedi kadın.

“I don’t want to be forgiven by a town that painted my boat.” He said it quickly, as though he had been holding the sentence in his mouth for days. Then he stopped kneading and stood with his floury hands on the table. “That isn’t fair. I know it isn’t. Most of them never painted anything. But I’ve spent fifteen years being the man who did it. I know how to be him. I don’t know how to be the other one.”

“Teknemi boyamış bir kasaba tarafından afetmek ya da affedilmek istemiyorum.” Bunu, sanki bu cümleyi günlerdir ağzında tutuyormuşçasına çabucak söyleyiverdi. Sonra yoğurmayı bıraktı ve unlu elleri masanın üzerinde öylece durdu. “Bu adil değil. Olmadığını biliyorum. Çoğu hiçbir şey boyamadı. Ama ben on beş yılımı bunu yapan adam olarak geçirdim. O adam olmayı biliyorum. Diğeri nasıl olunur, bilmiyorum.”

Ana did not answer. There was nothing useful to say, and she had learned from both Bells that sometimes the most useful thing was to put the next tray in the oven. So she did. The radio was playing something with violins. Crumb, who had transferred his loyalty to the new night baker with a speed Ana found faintly insulting, lay across Michael’s feet and sighed.

Ana yanıt vermedi. Söylenecek işe yarar hiçbir şey yoktu ve her iki Bell’den de bazen en faydalı şeyin sıradaki tepsiyi fırına vermek olduğunu öğrenmişti. O da öyle yaptı. Radyoda kemanlı bir şeyler çalıyordu. Sadakatini yeni gece fırıncısına Ana’nın hafifçe kırıcı bulduğu bir hızla devreden Kırıntı, Michael’ın ayaklarına uzanmış iç çekiyordu.

It had been like this for a week now. Two bakers at one old table, working the hours Walter had worked for forty years, while Walter lay on the second floor of the hospital learning to lift his right leg off the mattress. On the first night Michael had stood in the kitchen door for a long time before he came in, as though the doorway were the edge of very cold water. Since then he had not hesitated once.

Artık bir haftadır durum böyleydi. Walter hastanenin ikinci katında yatıp sağ bacağını yataktan kaldırmayı öğrenirken, iki fırıncı eski bir masada, Walter’ın kırk yıl boyunca çalıştığı saatlerde çalışıyordu. İlk gece Michael mutfak kapısında içeri girmeden önce uzun süre dikilmişti; sanki o kapı eşiği çok soğuk bir suyun kıyısıymış gibi. O andan beri bir kez olsun tereddüt etmemişti.