Two Bakers

Michael told her at a quarter to three that night, standing at the old table with his sleeves pushed up and his hands in the first dough, as though it were something he had read in the paper. His father had spelled a word on a board. The word was tell, and he had pointed to the name of the town, and he had looked at Michael in a way that Michael remembered from the age of seven, when he had been caught feeding a whole tray of rolls to the ducks.

Ο Μάικλ της το είπε στις τρεις παρά τέταρτο εκείνο το βράδυ, όρθιος στο παλιό τραπέζι με τα μανίκια σηκωμένα και τα χέρια του στο πρώτο ζυμάρι, σαν να ήταν κάτι που είχε διαβάσει στην εφημερίδα. Ο πατέρας του είχε συλλαβίσει μια λέξη σε έναν πίνακα. Η λέξη ήταν tell, και είχε δείξει το όνομα της κωμόπολης, και είχε κοιτάξει τον Μάικλ με έναν τρόπο που ο Μάικλ θυμόταν από την ηλικία των επτά ετών, όταν τον είχαν πιάσει να ταΐζει στις πάπιες ένα ολόκληρο ταψί ψωμάκια.

“He wants the whole town to know,” Ana said slowly.

«Θέλει να το μάθει όλη η πόλη», είπε αργά η Άνα.

“He wants the whole town to know.” Michael pushed the heel of his hand into the dough, turned it, pushed again. He did not look up. “The man can’t ask for a glass of water without a laminated card, and he wants to stand up in front of Hollin Bridge and confess. Fifteen years he couldn’t say it with a perfectly good mouth, and now, when he can’t say anything, he decides.”

«Θέλει να το μάθει όλη η πόλη.» Ο Μάικλ πίεσε τη βάση της παλάμης του μέσα στο ζυμάρι, το γύρισε, πίεσε ξανά. Δεν σήκωσε το βλέμμα του. «Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζητήσει ένα ποτήρι νερό χωρίς μια πλαστικοποιημένη κάρτα, και θέλει να σταθεί μπροστά στο Χόλιν Μπριτζ και να εξομολογηθεί. Δεκαπέντε χρόνια δεν μπορούσε να το πει με ένα μια χαρά στόμα, και τώρα, που δεν μπορεί να πει τίποτα, το αποφασίζει.»

There was something in his voice that Ana had not heard there before. Not anger, exactly. Something closer to fear. She watched his hands. They were steady in the dough, as they always were when he baked, but when he lifted them to wipe his forehead she saw the faint tremor that Walter had seen, and she looked away before he noticed.

Υπήρχε κάτι στη φωνή του που η Άνα δεν είχε ξανακούσει εκεί. Όχι ακριβώς θυμός. Κάτι πιο κοντά στον φόβο. Παρατηρούσε τα χέρια του. Ήταν σταθερά μέσα στο ζυμάρι, όπως ήταν πάντα όταν έψηνε, αλλά όταν τα σήκωσε για να σκουπίσει το μέτωπό του, είδε το ανεπαίσθητο τρέμουλο που είχε δει ο Γουόλτερ, και έστρεψε αλλού το βλέμμα της προτού το προσέξει εκείνος.

“And you don’t want them to know,” she said.

«Και εσύ δεν θέλεις να το μάθουν», είπε εκείνη.

“I don’t want to be forgiven by a town that painted my boat.” He said it quickly, as though he had been holding the sentence in his mouth for days. Then he stopped kneading and stood with his floury hands on the table. “That isn’t fair. I know it isn’t. Most of them never painted anything. But I’ve spent fifteen years being the man who did it. I know how to be him. I don’t know how to be the other one.”

«Δεν θέλω να με συγχωρέσει μια πόλη που έβαψε τη βάρκα μου». Το είπε γρήγορα, σαν να κρατούσε τη φράση στο στόμα του για μέρες. Έπειτα σταμάτησε να ζυμώνει και στάθηκε με τα αλευρωμένα χέρια του πάνω στο τραπέζι. «Δεν είναι δίκαιο. Το ξέρω πως δεν είναι. Οι περισσότεροι δεν έβαψαν ποτέ τίποτα. Αλλά πέρασα δεκαπέντε χρόνια όντας ο άνθρωπος που το έκανε. Ξέρω πώς να είμαι αυτός. Δεν ξέρω πώς να είμαι ο άλλος».

Ana did not answer. There was nothing useful to say, and she had learned from both Bells that sometimes the most useful thing was to put the next tray in the oven. So she did. The radio was playing something with violins. Crumb, who had transferred his loyalty to the new night baker with a speed Ana found faintly insulting, lay across Michael’s feet and sighed.

Η Άνα δεν απάντησε. Δεν υπήρχε τίποτα χρήσιμο να πει, και είχε μάθει και από τους δύο Μπελ ότι μερικές φορές το πιο χρήσιμο πράγμα ήταν να βάλει το επόμενο ταψί στον φούρνο. Κι έτσι έκανε. Το ραδιόφωνο έπαιζε κάτι με βιολιά. Ο Κραμπ, που είχε μεταφέρει την αφοσίωσή του στη νέα νυχτερινή φουρνάρισσα με μια ταχύτητα που η Άνα βρήκε ελαφρώς προσβλητική, ξάπλωσε πάνω στα πόδια του Μάικλ και αναστέναξε.

It had been like this for a week now. Two bakers at one old table, working the hours Walter had worked for forty years, while Walter lay on the second floor of the hospital learning to lift his right leg off the mattress. On the first night Michael had stood in the kitchen door for a long time before he came in, as though the doorway were the edge of very cold water. Since then he had not hesitated once.

Έτσι ήταν η κατάσταση εδώ και μια εβδομάδα. Δύο αρτοποιοί σε ένα παλιό τραπέζι, δουλεύοντας τις ώρες που δούλευε ο Γουόλτερ για σαράντα χρόνια, ενώ ο Γουόλτερ κειτόταν στον δεύτερο όροφο του νοσοκομείου μαθαίνοντας να σηκώνει το δεξί του πόδι από το στρώμα. Την πρώτη νύχτα ο Μάικλ είχε σταθεί στην πόρτα της κουζίνας για πολλή ώρα πριν μπει μέσα, σαν το κατώφλι να ήταν η άκρη ενός πολύ παγωμένου νερού. Από τότε δεν είχε διστάσει ούτε μία φορά.