Two Bakers

Michael told her at a quarter to three that night, standing at the old table with his sleeves pushed up and his hands in the first dough, as though it were something he had read in the paper. His father had spelled a word on a board. The word was tell, and he had pointed to the name of the town, and he had looked at Michael in a way that Michael remembered from the age of seven, when he had been caught feeding a whole tray of rolls to the ducks.

Michael vertelde het haar die nacht om kwart voor drie, staand aan de oude tafel met opgestroopte mouwen en zijn handen in het eerste deeg, alsof het iets was wat hij in de krant had gelezen. Zijn vader had een woord gespeld op een bord. Het woord was vertel, en hij had naar de naam van het stadje gewezen, en hij had Michael aangekeken op een manier die Michael zich herinnerde uit de tijd dat hij zeven was, toen hij betrapt was terwijl hij een heel bakblik met kadetjes aan de eenden voerde.

“He wants the whole town to know,” Ana said slowly.

“Hij wil dat het hele stadje het weet,” zei Ana langzaam.

“He wants the whole town to know.” Michael pushed the heel of his hand into the dough, turned it, pushed again. He did not look up. “The man can’t ask for a glass of water without a laminated card, and he wants to stand up in front of Hollin Bridge and confess. Fifteen years he couldn’t say it with a perfectly good mouth, and now, when he can’t say anything, he decides.”

“Hij wil dat het hele stadje het weet.” Michael duwde de muis van zijn hand in het deeg, draaide het om en duwde opnieuw. Hij keek niet op. “De man kan niet om een glas water vragen zonder een gelamineerde kaart, en hij wil voor Hollin Bridge gaan staan en bekennen. Vijftien jaar lang kon hij het niet zeggen met een kerngezonde mond, en nu, nu hij helemaal niets kan zeggen, besluit hij het opeens.”