Not for Me

For a moment the only sound in the kitchen was the radio, playing quietly on the shelf. Then Jess pushed her chair back so hard that it scraped across the floor. “You can’t,” she said. “Grandad, you can’t sell it. It’s the bakery. It’s Bell’s. It’s been here for a hundred years.”

Even was het enige geluid in de keuken de radio, die zachtjes speelde op de plank. Toen schoof Jess haar stoel zo hard naar achteren dat hij over de vloer schraapte. “Dat kun je niet doen,” zei ze. “Opa, je kunt het niet verkopen. Het is de bakkerij. Het is Bell’s. Het zit hier al honderd jaar.”

“Ninety-two,” Walter said calmly. “My grandfather opened it. And I can sell it, Jess. It’s mine.” He put his glasses back in their case. “Sit down, please. Let me explain. Then you can shout at me as much as you like.”

“Tweeënnegentig,” zei Walter rustig. “Mijn grootvader heeft hem geopend. En ik kan het wel verkopen, Jess. Het is van mij.” Hij stopte zijn bril terug in het koker. “Ga alsjeblieft zitten. Laat me het uitleggen. Daarna mag je zo hard tegen me schreeuwen als je wilt.”

Jess did not sit down, but she stopped talking. Walter put both hands flat on the table. The bad one shook against the wood. He looked at it as if it belonged to someone else, and then he began.

Jess ging niet zitten, maar ze stopte met praten. Walter legde beide handen plat op tafel. De slechte hand trilde tegen het hout. Hij keek ernaar alsof die van iemand anders was, en toen begon hij.