Nie dla mnie

Przez chwilę jedynym dźwiękiem w kuchni było radio, grające cicho na półce. Wtedy Jess odsunęła krzesło tak mocno, że zaszurało po podłodze. „Nie możesz”, powiedziała. „Dziadku, nie możesz jej sprzedać. To nasza piekarnia. To Bell’s. Jest tutaj od stu lat”.

For a moment the only sound in the kitchen was the radio, playing quietly on the shelf. Then Jess pushed her chair back so hard that it scraped across the floor. “You can’t,” she said. “Grandad, you can’t sell it. It’s the bakery. It’s Bell’s. It’s been here for a hundred years.”

„Od dziewięćdziesięciu dwóch”, powiedział spokojnie Walter. „Mój dziadek ją otworzył. I mogę ją sprzedać, Jess. Należy do mnie”. Odłożył okulary do etui. „Usiądź, proszę. Pozwól mi wyjaśnić. Potem możesz na mnie krzyczeć, ile tylko chcesz”.

“Ninety-two,” Walter said calmly. “My grandfather opened it. And I can sell it, Jess. It’s mine.” He put his glasses back in their case. “Sit down, please. Let me explain. Then you can shout at me as much as you like.”

Jess nie usiadła, ale przestała mówić. Walter położył obie dłonie płasko na stole. Ta chora ręka trzęsła się na drewnie. Spojrzał na nią tak, jakby należała do kogoś innego, a potem zaczął mówić.

Jess did not sit down, but she stopped talking. Walter put both hands flat on the table. The bad one shook against the wood. He looked at it as if it belonged to someone else, and then he began.

„Jestem winien bankowi osiemnaście tysięcy funtów”, powiedział. Twarz Jess pobladła. „Pożyczyłem pieniądze po pożarze, żeby odbudować tył domu. Spłacam to od piętnastu lat i wciąż nie skończyłem. Bank chce teraz wszystkiego. Nie mam tych pieniędzy”.

“I owe the bank eighteen thousand pounds,” he said. Jess’s face went white. “I borrowed money after the fire, to rebuild the back of the house. I have been paying it back for fifteen years, and I’m still not finished. The bank wants all of it now. I don’t have it.”

„Z moimi rękami jest coraz gorzej. Lekarz mówi, że będzie jeszcze gorzej. Za rok, może dwa, wcale nie będę mógł pracować w sklepie. Ana nie może sama ciągnąć tego miejsca bez końca. Ona ma własne życie”. Kiedy to mówił, nie patrzył na Anę. „A we wrześniu ty idziesz na uniwersytet. Do Leeds albo do Londynu. Wiesz, ile kosztuje Londyn, Jess? Ja wiem. Sprawdziłem”.

“My hands are getting worse. The doctor says they will keep getting worse. In a year, maybe two, I won’t be able to work in the shop at all. Ana can’t carry this place alone forever. She has her own life.” He did not look at Ana when he said this. “And in September, you are going to university. In Leeds, or in London. Do you know what London costs, Jess? I do. I’ve checked.”

„Za pieniądze od pani Fenwick mogę jutro spłacić bank. Mogę wynająć małe mieszkanie blisko szpitala, bez schodów. I zostanie wystarczająco dużo na twoje studia, na całe, bez pożyczek. Możesz pojechać do Londynu i nigdy nie martwić się o pieniądze”. Jego głos stał się łagodniejszy. „Twoja babcia chciała, żebyś miała wybór. Mary zawsze to powtarzała. Każde dziecko powinno mieć wybór”.

“With Mrs Fenwick’s money, I can pay the bank tomorrow. I can rent a small flat near the hospital, with no stairs. And there will be enough left for your studies, all of them, without loans. You can go to London and never worry about money.” His voice became softer. “Your grandmother wanted you to have a choice. Mary always said that. Every child should have a choice.”

Jess płakała teraz ze złości, a łzy wycierała wierzchem dłoni. „Nie rób tego”, powiedziała. „Nawet nie waż się sprzedawać Bell’s dla mnie. Nie chcę tego. Wezmę pożyczkę, jak wszyscy inni. Będę pracować w kawiarni. Pojadę do Leeds, tam jest taniej. Wszystko mi jedno. Ale nie waż się robić ze mnie powodu”.

Jess was crying now, angry tears that she wiped away with the back of her hand. “Don’t,” she said. “Don’t you dare sell Bell’s for me. I don’t want it. I’ll get a loan, like everybody else. I’ll work in a café. I’ll go to Leeds, it’s cheaper. I don’t care. But don’t you dare make me the reason.”

„Nie jesteś powodem. Jesteś jednym z powodów”. Twarz Waltera była zmęczona, ale stanowcza. „Bank jest powodem. Moje ręce są powodem. Ten dom jest za duży i za stary dla człowieka, który nie potrafi utrzymać blachy. Myślałem o tym tygodniami. Pani Fenwick nie jest potworem. Oferuje uczciwą cenę”.

“You are not the reason. You are one of the reasons.” Walter’s face was tired but firm. “The bank is a reason. My hands are a reason. This house is too big and too old for a man who can’t hold a tray. I’ve thought about it for weeks. Mrs Fenwick isn’t a monster. She’s offering a fair price.”

Ana do tej pory nic nie mówiła. Wiedziała, że to nie jej rodzina i nie jej dom. Ale stała przy tym piecu co noc przez dwa miesiące i widziała kolejkę na jarmarku zimowym. Nie mogła już dłużej milczeć.

Ana had said nothing until now. She knew it was not her family and not her house. But she had stood at that oven every night for two months, and she had seen the queue at the winter fair. She could not keep quiet any longer.

„Walterze, myślę, że to coś więcej niż twój dom”, powiedziała ostrożnie. „Na jarmarku ludzie opowiadali mi o swoich ślubach i urodzinach swoich dzieci. Pewna starsza kobieta powiedziała, że twój chleb smakował tak, jak za jej młodości. Daniel mówi, że nocny autobus bez niego by zginął. Bell’s należy trochę do tego miasteczka. Jeśli powstaną tu drogie mieszkania, miasto straci coś, czego nie da się odkupić”.

“Walter, I think it’s more than your house,” she said carefully. “At the fair, people told me about their weddings and their children’s birthdays. An old woman said your bread tasted like when she was young. Daniel says the night bus would be lost without it. Bell’s belongs to the town, a little. If it becomes expensive flats, the town loses something it can’t buy back.”