Three Hundred Rolls

On Friday night the town was very quiet. It was cold, and a thin rain was falling on the river. At a quarter to twelve Ana went down to the kitchen in her socks, carrying her trainers in her hand. She turned on only the small light over the table. Then she listened. Upstairs, behind Walter’s door, she could hear him snoring slowly and deeply.

Op vrijdagavond was de stad erg stil. Het was koud en een dunne regen viel op de rivier. Om kwart voor twaalf ging Ana op haar sokken naar de keuken, met haar sportschoenen in haar hand. Ze deed alleen het kleine lampje boven de tafel aan. Daarna luisterde ze. Boven, achter de deur van Walter, hoorde ze hem langzaam en diep snurken.

She had prepared everything she could. The flour was ready in its big bags, and the trays were clean and stacked by the oven. She had written the plan on a piece of paper and stuck it to the fridge, next to the hospital letter. Rolls, then loaves, then the normal bread for the shop. Ana had read it so many times that she could see it with her eyes closed.

Ze had alles voorbereid wat ze kon. Het meel stond klaar in grote zakken en de bakplaten stonden schoon en opgestapeld bij de oven. Ze had het plan op een briefje geschreven en op de koelkast geplakt, naast de brief van het ziekenhuis. Eerst broodjes, dan gewone broden, dan het normale brood voor de winkel. Ana had het zo vaak gelezen dat ze het met haar ogen dicht kon zien.

At exactly midnight there was a very soft knock on the back door. Crumb lifted his head. Ana opened the door, and Michael was standing on the step in his long coat, with rain on his hat and a small bag in his hand. For a second neither of them said anything.

Precies om middernacht werd er heel zacht op de achterdeur geklopt. Crumb tilde zijn kop op. Ana deed de deur open, en Michael stond op de stoep in zijn lange jas, met regen op zijn hoed en een klein tasje in zijn hand. Een seconde lang zei geen van beiden iets.