Three Hundred Rolls

On Friday night the town was very quiet. It was cold, and a thin rain was falling on the river. At a quarter to twelve Ana went down to the kitchen in her socks, carrying her trainers in her hand. She turned on only the small light over the table. Then she listened. Upstairs, behind Walter’s door, she could hear him snoring slowly and deeply.

Το βράδυ της Παρασκευής η πόλη ήταν πολύ ήσυχη. Έκανε κρύο και μια λεπτή βροχή έπεφτε στο ποτάμι. Στις δώδεκα παρά τέταρτο η Άνα κατέβηκε στην κουζίνα με τις κάλτσες της, κρατώντας τα αθλητικά της παπούτσια στο χέρι. Άναψε μόνο το μικρό φως πάνω από το τραπέζι. Μετά άκουσε προσεκτικά. Επάνω, πίσω από την πόρτα του Γουόλτερ, τον άκουγε να ροχαλίζει αργά και βαθιά.

She had prepared everything she could. The flour was ready in its big bags, and the trays were clean and stacked by the oven. She had written the plan on a piece of paper and stuck it to the fridge, next to the hospital letter. Rolls, then loaves, then the normal bread for the shop. Ana had read it so many times that she could see it with her eyes closed.

Είχε ετοιμάσει ό,τι μπορούσε. Το αλεύρι ήταν έτοιμο στα μεγάλα σακιά του και τα ταψιά ήταν καθαρά και στοιβαγμένα δίπλα στον φούρνο. Είχε γράψει το σχέδιο σε ένα κομμάτι χαρτί και το είχε κολλήσει στο ψυγείο, δίπλα στο γράμμα από το νοσοκομείο. Ψωμάκια, μετά καρβέλια, μετά το κανονικό ψωμί για το μαγαζί. Η Άνα το είχε διαβάσει τόσες φορές που μπορούσε να το δει με κλειστά μάτια.

At exactly midnight there was a very soft knock on the back door. Crumb lifted his head. Ana opened the door, and Michael was standing on the step in his long coat, with rain on his hat and a small bag in his hand. For a second neither of them said anything.

Ακριβώς τα μεσάνυχτα ακούστηκε ένα πολύ απαλό χτύπημα στην πίσω πόρτα. Ο Κραμπ σήκωσε το κεφάλι του. Η Άνα άνοιξε την πόρτα, και ο Μάικλ στεκόταν στο σκαλοπάτι με το μακρύ παλτό του, με βροχή στο καπέλο του και μια μικρή τσάντα στο χέρι. Για ένα δευτερόλεπτο κανένας από τους δύο δεν είπε τίποτα.

Then he stepped inside, and Ana closed the door behind him. He took off his hat. He stood in the middle of the kitchen and did not move. He looked at the old oven, the big wooden table, the shelves, the radio, the window over the sink. His eyes went round the room slowly, as if he was reading a letter from a long time ago.

Έπειτα μπήκε μέσα, και η Άνα έκλεισε την πόρτα πίσω του. Έβγαλε το καπέλο του. Στάθηκε στη μέση της κουζίνας και δεν κουνήθηκε. Κοίταξε τον παλιό φούρνο, το μεγάλο ξύλινο τραπέζι, τα ράφια, το ραδιόφωνο, το παράθυρο πάνω από τον νεροχύτη. Τα μάτια του γύρισαν αργά στον χώρο, σαν να διάβαζε ένα γράμμα από παλιά.

“The table is the same,” he said quietly. “Everything else is new. After the fire, everything at the back was new. But the table was in the shop that night, so it didn’t burn.” He put his hand flat on the old wood. “I learned to make bread at this table. I was seven. I stood on a chair.”

«Το τραπέζι είναι το ίδιο», είπε ήσυχα. «Όλα τα άλλα είναι καινούργια. Μετά τη φωτιά, όλα στο πίσω μέρος ήταν καινούργια. Αλλά το τραπέζι ήταν στο μαγαζί εκείνο το βράδυ, οπότε δεν κάηκε». Έβαλε το χέρι του επίπεδο πάνω στο παλιό ξύλο. «Έμαθα να φτιάχνω ψωμί σε αυτό το τραπέζι. Ήμουν επτά χρόνων. Στεκόμουν σε μια καρέκλα».

Crumb got up from his place by the oven, walked over and smelled Michael’s shoes and the bottom of his coat. Then he did something he did not usually do with strangers. He pushed his grey nose into Michael’s hand and stayed there.

Ο Κραμπ σηκώθηκε από τη θέση του δίπλα στον φούρνο, περπάτησε ως εκεί και μύρισε τα παπούτσια του Μάικλ και το κάτω μέρος του παλτού του. Μετά έκανε κάτι που συνήθως δεν έκανε με τους ξένους. Έσπρωξε τη γκρίζα μύτη του στο χέρι του Μάικλ και έμεινε εκεί.

“He smells the bread on me,” Michael said. “Two months of your bread.” He scratched the old dog behind the ears. Then he took off his coat and looked at the hooks by the door. Walter’s spare apron was hanging there, long and white and a little yellow with age. Michael looked at it for a long moment. Then he took it down and put it on.

«Μυρίζει το ψωμί πάνω μου», είπε ο Μάικλ. «Δύο μήνες από το δικό σου ψωμί». Έξυσε τον γέρο σκύλο πίσω από τα αυτιά. Μετά έβγαλε το παλτό του και κοίταξε τις κρεμάστρες δίπλα στην πόρτα. Η εφεδρική ποδιά του Γουόλτερ κρεμόταν εκεί, μακριά και άσπρη και λίγο κίτρινη από τα χρόνια. Ο Μάικλ την κοίταξε για αρκετή ώρα. Μετά την κατέβασε και την έβαλε.

It was too big for him. Walter was a heavier man. But when Michael tied it behind his back, he suddenly stood differently. His shoulders went back. He looked at the bowls and the bags of flour, and something in his tired face woke up. “Right,” he said. “Show me your plan.”

Του ήταν πολύ μεγάλη. Ο Γουόλτερ ήταν πιο βαρύς άντρας. Αλλά όταν ο Μάικλ την έδεσε πίσω από την πλάτη του, στάθηκε ξαφνικά διαφορετικά. Οι ώμοι του πήγαν πίσω. Κοίταξε τις λεκάνες και τα σακιά με το αλεύρι, και κάτι στο κουρασμένο πρόσωπό του ξύπνησε. «Εντάξει», είπε. «Δείξε μου το σχέδιό σου».