Priya’s Part

Ana did not go back to Daniel’s flat that night. She walked straight from the canal to Bridge Street and rang the bell of the small flat above Shah’s. It was nearly ten. Priya opened the door in her dressing gown, with a cup of tea in one hand and the television talking loudly behind her.

Ana ging die avond niet terug naar Daniels flat. Ze liep rechtstreeks vanaf het kanaal naar Bridge Street en belde aan bij de kleine flat boven Shah’s. Het was bijna tien uur. Priya deed de deur open in haar ochtendjas, met een kop thee in haar ene hand en een luid pratende televisie achter zich.

One look at Ana’s face was enough. Priya turned off the television without asking anything and put the kettle on again. Her flat was small and warm and full of photographs: weddings, babies, a young Priya in a yellow sari standing in front of the shop on its first day, thirty years ago, with a very proud man beside her.

Eén blik op Ana’s gezicht was genoeg. Priya zette zonder iets te vragen de televisie uit en zette de waterkoker weer aan. Haar flat was klein en warm en vol foto’s: bruiloften, baby’s, een jonge Priya in een gele sari voor de winkel op de openingsdag, dertig jaar geleden, met een heel trotse man naast zich.

Ana told her about Helen’s visit to the boat, about the envelope and the number with all its zeros, and about Michael’s decision. When she said the words for Jess, Priya put her cup down on the table so carefully that it did not make a sound.

Ana vertelde haar over Helens bezoek aan de boot, over de envelop en het getal met al die nullen, en over Michaels besluit. Toen ze de woorden voor Jess uitsprak, zette Priya haar kopje zo voorzichtig op tafel dat het geen enkel geluid maakte.