Ο ρόλος της Πρίγια

Η Άνα δεν γύρισε στο διαμέρισμα του Ντάνιελ εκείνο το βράδυ. Περπάτησε κατευθείαν από το κανάλι μέχρι την Bridge Street και χτύπησε το κουδούνι του μικρού διαμερίσματος πάνω από το Shah’s. Ήταν σχεδόν δέκα. Η Πρίγια άνοιξε την πόρτα με τη ρόμπα της, κρατώντας ένα φλιτζάνι τσάι στο ένα χέρι, ενώ η τηλεόραση ακουγόταν δυνατά πίσω της.

Ana did not go back to Daniel’s flat that night. She walked straight from the canal to Bridge Street and rang the bell of the small flat above Shah’s. It was nearly ten. Priya opened the door in her dressing gown, with a cup of tea in one hand and the television talking loudly behind her.

Μια ματιά στο πρόσωπο της Άνα ήταν αρκετή. Η Πρίγια έκλεισε την τηλεόραση χωρίς να ρωτήσει τίποτα και έβαλε πάλι τον βραστήρα. Το διαμέρισμά της ήταν μικρό, ζεστό και γεμάτο φωτογραφίες: γάμοι, μωρά, μια νεαρή Πρίγια με κίτρινο σάρι μπροστά από το μαγαζί την πρώτη του μέρα, πριν από τριάντα χρόνια, έχοντας δίπλα της έναν πολύ περήφανο άντρα.

One look at Ana’s face was enough. Priya turned off the television without asking anything and put the kettle on again. Her flat was small and warm and full of photographs: weddings, babies, a young Priya in a yellow sari standing in front of the shop on its first day, thirty years ago, with a very proud man beside her.

Η Άνα της είπε για την επίσκεψη της Έλεν στη βάρκα, για τον φάκελο και το ποσό με όλα εκείνα τα μηδενικά, καθώς και για την απόφαση του Μάικλ. Όταν είπε τα λόγια «για την Τζες», η Πρίγια άφησε το φλιτζάνι της στο τραπέζι τόσο προσεκτικά που δεν έκανε καθόλου θόρυβο.

Ana told her about Helen’s visit to the boat, about the envelope and the number with all its zeros, and about Michael’s decision. When she said the words for Jess, Priya put her cup down on the table so carefully that it did not make a sound.

«Αυτό το ανόητο, πεισματάρικο, όμορφο αγόρι», είπε ήσυχα. «Θα χαρίσει τον φούρνο της μητέρας του για να εξαγοράσει τη συγχώρεση της κόρης του. Και εκείνη ούτε καν θα ξέρει γιατί αυτός ζητάει συγχώρεση». Κοίταξε την Άνα για πολλή ώρα, σαν να αποφάσιζε κάτι. Έπειτα κάθισε βαριά στην πολυθρόνα της. «Κάθισε, αγαπητή μου. Θα σου πω κάτι που δεν έχω πει ποτέ σε κανέναν. Ούτε στον άντρα μου, Θεός σχωρέστον. Ούτε στα ίδια μου τα παιδιά».

“That stupid, stubborn, beautiful boy,” she said quietly. “He is going to give away his mother’s bakery to buy his daughter’s forgiveness. And she won’t even know why he needs forgiving.” She looked at Ana for a long time, as if she was deciding something. Then she sat down heavily in her armchair. “Sit down, my dear. I’m going to tell you something I have never told anyone. Not my husband, God rest him. Not my own children.”

Η Άνα κάθισε. Η Πρίγια κρατούσε το φλιτζάνι της και με τα δύο χέρια, παρόλο που ήταν άδειο, και κοίταζε το σκοτεινό παράθυρο. Απέναντι στον δρόμο, ο φούρνος ήταν επίσης σκοτεινός. Ο Γουόλτερ θα κοιμόταν τώρα, μέχρι τις δυόμισι.

Ana sat down. Priya held her cup in both hands, although it was empty, and looked at the dark window. Across the road the bakery was dark too. Walter would be asleep by now, until half past two.

«Ξέρεις ότι είδα τη φωτιά από το παράθυρό μου», άρχισε η Πρίγια. «Ότι τηλεφώνησα στην πυροσβεστική και έτρεξα απέναντι με το νυχτικό μου. Ότι ο Γουόλτερ βγήκε πρώτος από την μπροστινή πόρτα, κρατώντας την Τζες μέσα σε μια κουβέρτα. Όλα αυτά είναι αλήθεια. Τα έχω πει εκατό φορές».

“You know that I saw the fire from my window,” Priya began. “That I phoned the fire service and ran across the road in my nightdress. That Walter came out of the front door first, carrying Jess in a blanket. All of that is true. I have told it a hundred times.”

«Αυτό που δεν έχω πει ποτέ σε κανέναν είναι το εξής. Όταν βγήκε ο Γουόλτερ, έτρεξα κοντά του και πήρα το μωρό από την αγκαλιά του, επειδή έτρεμε τόσο πολύ που φοβήθηκα ότι θα του έπεφτε. Και όταν πλησίασα, το μύρισα. Στην αναπνοή του, στα ρούχα του. Ουίσκι. Πάρα πολύ. Δεν ήταν η μυρωδιά ενός ανθρώπου που ήπιε ένα ποτηράκι για να ζεσταθεί».

“What I have never told anybody is this. When Walter came out, I ran to him and took the baby from his arms, because he was shaking so much I was afraid he would drop her. And when I was close to him, I smelled it. On his breath, on his clothes. Whisky. A lot of it. Not the smell of a man who has had one glass to keep warm.”

Η Άνα δεν κουνήθηκε. Η Πρίγια έγνεψε αργά, σαν να είχε μιλήσει η Άνα. «Το ήξερες ήδη», είπε. «Το βλέπω. Σου το είπε. Ωραία. Τότε δεν χρειάζεται να εξηγήσω τα πάντα».

Ana did not move. Priya nodded slowly, as if Ana had said something. “You knew already,” she said. “I can see it. He told you. Good. Then I don’t have to explain everything.”

«Έβλεπα τα μπουκάλια στον κάδο του για χρόνια», συνέχισε. «Βγάζω τους κάδους για τον μισό δρόμο κάθε Τρίτη, αγαπητή μου, τα βλέπω όλα. Αφού πέθανε η Μαίρη, υπήρχε ένα μπουκάλι κάθε εβδομάδα, έπειτα δύο. Δεν είπα τίποτα. Ο Γουόλτερ ήταν φίλος μου, πενθούσε, και τα σκουπίδια του καθενός είναι δική του υπόθεση». Έκλεισε τα μάτια της. «Και το επόμενο πρωί, ο Μάικλ στάθηκε μπροστά από το μαγαζί μου και είπε σε όλη τη γειτονιά ότι είχε αφήσει τον φούρνο αναμμένο. Και το κατάλαβα. Κατάλαβα αμέσως ότι δεν ήταν αλήθεια».

“I had seen the bottles in his bin for years,” she went on. “I take out the bins for half the street on Tuesdays, my dear, I see everything. After Mary died, there was a bottle every week, then two. I said nothing. Walter was my friend, and he was grieving, and a man’s bin is his own business.” She closed her eyes. “And the next morning, Michael stood in front of my shop and told the whole street that he had left the oven on. And I knew. I knew immediately that it wasn’t true.”