No Words

The words were all still there. That was the joke of it, if it was a joke, and Walter Bell had never been much good at jokes. Bread, oven, flour, Mary, son. He could see them, the way you can see loaves through the glass of an oven door, risen and golden and ready. But when he reached for them, his hand closed on air.

De woorden waren er allemaal nog. Dat was juist de grap ervan, als het al een grap was, en Walter Bell was nooit erg goed geweest in grappen. Brood, oven, bloem, Mary, zoon. Hij kon ze zien, zoals je broden door het glas van een ovendeur kunt zien, gerezen en goudbruin en klaar. Maar toen hij ernaar reikte, sloot zijn hand zich om lucht.

No, not his hand. His hand was something else now. His right hand lay on the blanket like a parcel somebody had left there by mistake, heavy and not quite his. For two years it had shaken so badly that he could not cut butter; now it did not shake at all, and he would have given anything, the bakery, the house, the last fifteen years, to feel it tremble again.

Nee, niet zijn hand. Zijn hand was nu iets anders. Zijn rechterhand lag op de deken als een pakje dat iemand er per ongeluk had laten liggen, zwaar en niet helemaal van hem. Twee jaar lang had hij zo hevig getrild dat hij geen boter kon snijden; nu trilde hij helemaal niet meer, en hij had er alles voor overgehad, de bakkerij, het huis, de laatste vijftien jaar, om hem weer te voelen beven.

Time did not behave properly in this place. There was the window, and beyond the window a car park, and beyond the car park the hills where Mary had liked to walk on Sundays before the shop took all their Sundays away. Sometimes the light in the window was white, and sometimes it was orange from the street lamps, and he could not always remember how it had got from one to the other.

De tijd gedroeg zich hier niet zoals het hoorde. Er was het raam, en voorbij het raam een parkeerplaats, en voorbij de parkeerplaats de heuvels waar Mary graag op zondagen wandelde voordat de winkel al hun zondagen afnam. Soms was het licht in het raam wit, en soms was het oranje van de straatlantaarns, en hij kon zich niet altijd herinneren hoe het van het een naar het ander was gegaan.