Behind the Counter

Priya Shah had opened her shop at six o’clock every morning for thirty years, except for the four days after her husband died and one Christmas Day when her daughter had hidden the keys. She opened it now, at six, in the dark, with the familiar small sounds: the key in the lock, the bolt at the top that stuck in damp weather, the bell, the click of the lights coming on one row at a time over the newspapers, the sweets, the tins of soup.

Priya Shah had dertig jaar lang elke ochtend om zes uur haar winkel geopend, behalve gedurende de vier dagen nadat haar echtgenoot was gestorven en op één eerste kerstdag, toen haar dochter de sleutels had verstopt. Ze opende hem nu, om zes uur, in het donker, met de vertrouwde zachte geluiden: de sleutel in het slot, de grendel aan de bovenkant die bij vochtig weer klemde, de bel, de klik van de lichten die rij voor rij aangingen boven de kranten, het snoepgoed, de blikken soep.

She liked this hour more than any other. Before the town woke up, the shop belonged entirely to her. Raj had liked it too. He used to stand where she was standing now, behind the counter, cutting the strings on the bundles of newspapers with the little curved knife that still hung on its hook beside the till, and reading the headlines aloud to her in a terrible fake newsreader’s voice until she laughed.

Ze hield meer van dit uur dan van enig ander. Voordat het stadje wakker werd, behoorde de winkel helemaal aan haar toe. Raj had er ook van gehouden. Hij placht te staan waar zij nu stond, achter de toonbank, terwijl hij met het kleine, kromme mesje dat nog altijd aan zijn haakje naast de kassa hing de touwtjes van de bundels kranten doorsneed en haar met een vreselijke, nagemaakte nieuwslezersstem de krantenkoppen voorlas totdat ze lachte.

Raj would have spoken up. She had thought that every day for fifteen years and had never once said it aloud. He had died eighteen months before the fire, of a heart that nobody had known was tired. If he had been alive that January morning, standing beside her on the pavement in his dressing gown, he would have smelled what she smelled, and he would have walked across the road to the man in the grey anorak and said something, in his calm, slightly too loud voice, and none of it would have happened.

Raj zou zijn mond hebben opengedaan. Dat had ze vijftien jaar lang elke dag gedacht en nog nooit een keer hardop gezegd. Hij was achttien maanden vóór de brand gestorven, aan een hart waarvan niemand had geweten dat het moe was. Als hij op die ochtend in januari nog in leven was geweest en in zijn ochtendjas naast haar op het trottoir had gestaan, had hij geroken wat zij rook, en was hij de straat overgestoken naar de man in de grijze anorak om er iets van te zeggen, met zijn rustige, net iets te luide stem, en dan was dit allemaal niet gebeurd.