Above the Launderette

Daniel did not ask what had happened. He looked at her bag, then at the lit window of the bakery behind her, where Walter was still sitting at the kitchen table with his head bowed. Then he jerked his thumb towards the seats. “Get on,” he said quietly. “It’s warm in here, and the coffee’s terrible. You’ll feel right at home.”

Daniel vroeg niet wat er was gebeurd. Hij keek naar haar tas, en daarna naar het verlichte raam van de bakkerij achter haar, waar Walter nog steeds met gebogen hoofd aan de keukentafel zat. Toen wees hij met zijn duim naar de stoelen. “Stap maar in,” zei hij zacht. “Het is warm hier en de koffie is vreselijk. Je zult je meteen thuis voelen.”

She got on. He closed the doors, and the bus pulled away from Bridge Street, past the dark windows of Shah’s and the empty houses at numbers three and five. Ana did not look back. She sat in the front seat with her bag on her knees and watched the town go past, grey and half asleep, while the sky slowly turned from black to dark blue.

Ze stapte in. Hij sloot de deuren en de bus reed weg uit Bridge Street, langs de donkere ramen van Shah’s en de lege huizen op nummer drie en vijf. Ana keek niet om. Ze zat op de voorste stoel met haar tas op haar knieën en keek hoe het stadje voorbijgleed, grijs en half in slaap, terwijl de lucht langzaam van zwart naar donkerblauw verkleurde.

It was the last round of his shift. There were three passengers: two cleaners going to the hospital and a man in a suit who had obviously not been home at all. Nobody paid any attention to the young woman in the front seat who was telling the driver, in a low voice, the worst night of her life.

Het was de laatste ronde van zijn dienst. Er waren drie passagiers: twee schoonmakers op weg naar het ziekenhuis en een man in pak die duidelijk helemaal niet thuis was geweest. Niemand lette op de jonge vrouw op de voorste stoel die met gedempte stem de chauffeur over de vreselijkste nacht van haar leven vertelde.