Above the Launderette

Daniel did not ask what had happened. He looked at her bag, then at the lit window of the bakery behind her, where Walter was still sitting at the kitchen table with his head bowed. Then he jerked his thumb towards the seats. “Get on,” he said quietly. “It’s warm in here, and the coffee’s terrible. You’ll feel right at home.”

Daniel nie pytał, co się stało. Spojrzał na jej torbę, a potem na oświetlone okno piekarni za nią, gdzie Walter wciąż siedział przy stole w kuchni ze spuszczoną głową. Potem machnął kciukiem w stronę siedzeń. „Wsiadaj” – powiedział cicho. „Tu jest ciepło, a kawa jest okropna. Poczujesz się jak w domu”.

She got on. He closed the doors, and the bus pulled away from Bridge Street, past the dark windows of Shah’s and the empty houses at numbers three and five. Ana did not look back. She sat in the front seat with her bag on her knees and watched the town go past, grey and half asleep, while the sky slowly turned from black to dark blue.

Wsiadła. Zamknął drzwi i autobus ruszył z Bridge Street, mijając ciemne okna sklepu Shah’s i puste domy pod numerami trzy i pięć. Ana nie oglądała się za siebie. Siedziała na przednim siedzeniu z torbą na kolanach i patrzyła, jak miasto mija przed jej oczami, szare i na wpół uśpione, podczas gdy niebo powoli zmieniało kolor z czarnego na ciemnoniebieski.

It was the last round of his shift. There were three passengers: two cleaners going to the hospital and a man in a suit who had obviously not been home at all. Nobody paid any attention to the young woman in the front seat who was telling the driver, in a low voice, the worst night of her life.

To był ostatni kurs w trakcie jego zmiany. Jechało trzech pasażerów: dwie sprzątaczki zmierzające do szpitala i mężczyzna w garniturze, który najwyraźniej wcale nie był w domu. Nikt nie zwracał uwagi na młodą kobietę na przednim siedzeniu, która cichym głosem opowiadała kierowcy o najgorszej nocy swojego życia.

She told him everything: the song, the window, the photo, Jess running past her in the dark, the keys on the table. Daniel drove and listened. He did not say I told you so, although he had every right to. When she had finished, he was quiet for two whole stops.

Powiedziała mu wszystko: o piosence, oknie, zdjęciu, Jess biegnącej obok niej w ciemności, kluczach na stole. Daniel prowadził i słuchał. Nie powiedział: „A nie mówiłem”, chociaż miał do tego pełne prawo. Kiedy skończyła, milczał przez całe dwa przystanki.

“Right,” he said finally. “Here’s what’s going to happen. When my shift finishes, you’re coming back to my place. I’ve got a sofa bed. It’s not a good sofa bed, it’s actually quite a bad one, but it’s yours for as long as you need it. Grace only stays at the weekend.”

„Dobra” – powiedział w końcu. „Zrobimy tak. Kiedy skończy się moja zmiana, pójdziesz ze mną do mojego mieszkania. Mam rozkładaną sofę. To niezbyt dobra sofa, właściwie jest całkiem zła, ale możesz na niej zostać tak długo, jak potrzebujesz. Grace przychodzi tylko na weekend”.

“Daniel, I can’t…”

„Daniel, nie mogę…”

“You can, and you will. The alternative is the bench at the station, and I’ve seen that bench. It’s worse than my sofa.” He glanced at her in the mirror. “Besides, I need somebody to lose at chess to me. Grace has started winning. It’s bad for my confidence.”

„Możesz i to zrobisz. Inna opcja to ławka na stacji, a widziałem tę ławkę. Jest gorsza niż moja sofa”. Spojrzał na nią w lusterku. „Poza tym potrzebuję kogoś, kto przegra ze mną w szachy. Grace zaczęła wygrywać. To źle wpływa na moją pewność siebie”.

Daniel’s flat was above the launderette on Mill Road, two streets from the bus depot. It was small and warm and smelled of washing powder from the machines downstairs. There were children’s drawings all over the fridge: a purple bus, a cat with six legs, a man with a beard who was clearly Daniel. A chessboard stood on the windowsill, in the middle of a game.

Mieszkanie Daniela znajdowało się nad pralnią na Mill Road, dwie ulice od zajezdni autobusowej. Było małe, ciepłe i pachniało proszkiem do prania z maszyn na dole. Na lodówce wisiały dziecięce rysunki: fioletowy autobus, kot z sześcioma łapami, mężczyzna z brodą, którym ewidentnie był Daniel. Na parapecie stała szachownica w trakcie przerwanej partii.

He pulled out the sofa bed, which made a noise like a dying animal, and gave her two blankets and a pillow with a cartoon rabbit on it. Then he went to sleep in his own room, because he had to drive again that night. Ana lay down in her clothes. She thought she would never sleep. She slept for nine hours.

Rozłożył sofę, która wydała dźwięk jak umierające zwierzę, i dał jej dwa koce oraz poduszkę z rysunkowym królikiem. Potem poszedł spać do swojego pokoju, bo w nocy musiał znowu prowadzić. Ana położyła się w ubraniu. Myślała, że nigdy nie zaśnie. Spała przez dziewięć godzin.