Above the Launderette

Daniel did not ask what had happened. He looked at her bag, then at the lit window of the bakery behind her, where Walter was still sitting at the kitchen table with his head bowed. Then he jerked his thumb towards the seats. “Get on,” he said quietly. “It’s warm in here, and the coffee’s terrible. You’ll feel right at home.”

Daniel nie pytał, co się stało. Spojrzał na jej torbę, a potem na oświetlone okno piekarni za nią, gdzie Walter wciąż siedział przy stole w kuchni ze spuszczoną głową. Potem machnął kciukiem w stronę siedzeń. „Wsiadaj” – powiedział cicho. „Tu jest ciepło, a kawa jest okropna. Poczujesz się jak w domu”.

She got on. He closed the doors, and the bus pulled away from Bridge Street, past the dark windows of Shah’s and the empty houses at numbers three and five. Ana did not look back. She sat in the front seat with her bag on her knees and watched the town go past, grey and half asleep, while the sky slowly turned from black to dark blue.

Wsiadła. Zamknął drzwi i autobus ruszył z Bridge Street, mijając ciemne okna sklepu Shah's i puste domy pod numerami trzy i pięć. Ana nie oglądała się za siebie. Siedziała na przednim siedzeniu z torbą na kolanach i patrzyła, jak miasto mija przed jej oczami, szare i na wpół uśpione, podczas gdy niebo powoli zmieniało kolor z czarnego na ciemnoniebieski.

It was the last round of his shift. There were three passengers: two cleaners going to the hospital and a man in a suit who had obviously not been home at all. Nobody paid any attention to the young woman in the front seat who was telling the driver, in a low voice, the worst night of her life.

To był ostatni kurs w trakcie jego zmiany. Jechało trzech pasażerów: dwie sprzątaczki zmierzające do szpitala i mężczyzna w garniturze, który najwyraźniej wcale nie był w domu. Nikt nie zwracał uwagi na młodą kobietę na przednim siedzeniu, która cichym głosem opowiadała kierowcy o najgorszej nocy swojego życia.