She Knew

For a long moment neither of them moved. The broken pieces of the mug lay on the step between them, and tea ran slowly over the wood and dripped into the canal. Behind her tree, Ana held her breath. She could see both their faces in the yellow light from the boat: the girl’s, white and still, and the man’s, which looked as if someone had just hit it.

Przez długą chwilę żadne z nich się nie poruszyło. Kawałki rozbitego kubka leżały na stopniu między nimi, a herbata powoli spływała po drewnie i kapała do kanału. Za swoim drzewem Ana wstrzymała oddech. Widziała obie ich twarze w żółtym świetle z łodzi: twarz dziewczyny, białą i nieruchomą, oraz twarz mężczyzny, która wyglądała tak, jakby ktoś przed chwilą w nią uderzył.

“The photo,” Jess said. Her voice was very calm, much too calm. “On your table. The man with the baby. Who is it?”

„Zdjęcie” — powiedziała Jess. Jej głos był bardzo spokojny, o wiele za spokojny. „Na twoim stole. Mężczyzna z dzieckiem. Kto to jest?”

Michael opened his mouth. Ana saw him think about lying. She saw him think about it for one second, and then she saw him decide not to. He stepped down onto the path, over the broken mug, and stood in front of his daughter. He was much taller than her, but he looked smaller.

Michael otworzył usta. Ana widziała, że myślał o kłamstwie. Widziała, jak myślał o tym przez jedną sekundę, a potem widziała, jak postanowił tego nie robić. Zszedł na ścieżkę, przeszedł nad rozbitym kubkiem i stanął przed swoją córką. Był znacznie wyższy od niej, ale wyglądał na mniejszego.