The Model

Helen Fenwick had not intended to come back to Bridge Street at four in the morning. She had intended to sleep in her flat in Leeds, in the clean white bed with the view of the river that she had paid a great deal of money for, and to drive to Hollin Bridge at nine like a reasonable person. Instead she had lain awake until half past two, and then got up, and dressed, and driven forty minutes through the empty dark, and let herself into an old house that smelled of paint and somebody else’s life.

Helen Fenwick nie planowała wracać na Bridge Street o czwartej rano. Zamierzała spać w swoim mieszkaniu w Leeds, w czystym białym łóżku z widokiem na rzekę, za które zapłaciła krocie, a do Hollin Bridge pojechać samochodem o dziewiątej, jak rozsądny człowiek. Zamiast tego leżała bezsennie do wpół do trzeciej, po czym wstała, ubrała się, jechała przez czterdzieści minut w pustej ciemności i weszła do starego domu, który pachniał farbą i cudzym życiem.

She did not turn on the heaters. She stood at the window of the front room in her coat with her arms folded and looked across the road. The bakery’s window was the only lit thing in the street, a warm yellow rectangle in the stone, and in it, every so often, a figure crossed: a tall man with a grey beard, a small young woman with short black hair, carrying trays, bending, laughing at something. She could not hear them. She did not need to.

Nie włączyła grzejników. Stała w płaszczu przy oknie w pokoju od frontu ze skrzyżowanymi rękami i patrzyła na drugą stronę ulicy. Okno piekarni było jedynym oświetlonym punktem na ulicy, ciepłym żółtym prostokątem w kamiennym murze, a w nim co jakiś czas przemykała jakaś postać: wysoki mężczyzna z siwą brodą, drobna młoda kobieta z krótkimi czarnymi włosami, niosą tace, schylają się, śmieją z czegoś. Nie słyszała ich. Nie musiała.

Behind her, on the long table, the model of the new Bridge Street glowed faintly white in the light from the street. Twenty-two flats. A roof garden. The café on the ground floor with its tiny white chairs, where the oven now stood. She had paid an architect in Leeds eleven thousand pounds for that model, and she had been proud of it, and she still believed in every square metre of it. That was the problem. Belief, in her experience, was a great deal less comfortable than doubt.

Za jej plecami, na długim stole, makieta nowej Bridge Street jarzyła się blado bielą w świetle padającym z ulicy. Dwadzieścia dwa mieszkania. Ogród na dachu. Kawiarnia na parterze z maleńkimi białymi krzesełkami, dokładnie tam, gdzie teraz stał piec. Zapłaciła architektowi w Leeds jedenaście tysięcy funtów za tę makietę, była z niej dumna i wciąż wierzyła w każdy jej metr kwadratowy. W tym tkwił problem. Wiara, z jej doświadczenia, była o wiele mniej wygodna niż wątpliwości.