Maket

Maket

The Model

Helen Fenwick sabahın dördünde Bridge Street’e dönme niyetinde değildi. Leeds’teki dairesinde, bir sürü para ödediği nehir manzaralı o temiz, beyaz yatakta uyumayı ve aklı başında biri gibi saat dokuzda Hollin Bridge’e arabayla gitmeyi planlamıştı. Bunun yerine saat iki buçuğa kadar yatakta uyanık yatmış, sonra kalkmış, giyinmiş, bomboş karanlıkta kırk dakika araba sürmüş ve boya ile bir başkasının hayatı kokan eski bir eve girmişti.

Helen Fenwick had not intended to come back to Bridge Street at four in the morning. She had intended to sleep in her flat in Leeds, in the clean white bed with the view of the river that she had paid a great deal of money for, and to drive to Hollin Bridge at nine like a reasonable person. Instead she had lain awake until half past two, and then got up, and dressed, and driven forty minutes through the empty dark, and let herself into an old house that smelled of paint and somebody else’s life.

Isıtıcıları açmadı. Ön odanın penceresinde paltosuyla kollarını kavuşturup durdu ve yolun karşısına baktı. Fırının penceresi sokakta ışığı yanan tek şeydi; taşların arasında sıcak, sarı bir dikdörtgendi ve içinde arada bir bir siluet geçiyordu: gri sakallı uzun boylu bir adam, kısa siyah saçlı küçük genç bir kadın, tepsiler taşıyor, eğiliyor, bir şeye gülüyorlardı. Onları duyamıyordu. Duymasına da gerek yoktu.

She did not turn on the heaters. She stood at the window of the front room in her coat with her arms folded and looked across the road. The bakery’s window was the only lit thing in the street, a warm yellow rectangle in the stone, and in it, every so often, a figure crossed: a tall man with a grey beard, a small young woman with short black hair, carrying trays, bending, laughing at something. She could not hear them. She did not need to.

Arkasında, uzun masanın üzerinde, yeni Bridge Street’in maketi sokaktan vuran ışıkta belli belirsiz beyaz beyaz parlıyordu. Yirmi iki daire. Bir çatı bahçesi. Şu anda fırının durduğu zemin katta, minicik beyaz sandalyeleriyle kafe. O maket için Leeds’teki bir mimara on bir bin pound ödemişti, onunla gurur duymuştu ve hâlâ onun her bir metrekaresine inanıyordu. Sorun da buydu işte. Kendi tecrübelerine göre inanç, şüpheden çok daha az konforlu bir şeydi.

Behind her, on the long table, the model of the new Bridge Street glowed faintly white in the light from the street. Twenty-two flats. A roof garden. The café on the ground floor with its tiny white chairs, where the oven now stood. She had paid an architect in Leeds eleven thousand pounds for that model, and she had been proud of it, and she still believed in every square metre of it. That was the problem. Belief, in her experience, was a great deal less comfortable than doubt.

Yavaşça bir otobüs geçti; ışıkları pırıl pırıl yanan ve içinde şoförden başka kimsenin olmadığı bir gece otobüsü. Evin önünde neredeyse duracak kadar yavaşladı ve Helen bir saniyeliğine onun kendisi için geldiğini sandı. Sonra köprüye doğru ilerleyip köşeyi döndü ve sokak, fırın hariç, yeniden karanlığa gömüldü.

A bus went past, slowly, the night bus, with its lights blazing and nobody inside but the driver. It slowed almost to a stop in front of the house, and for a second she thought it had come for her. Then it went on down to the bridge and turned the corner, and the street was dark again except for the bakery.

Babası da buna benzer bir pencerede dururdu. Bu değil; değirmenin arkasındaki, şu an otoparkın bulunduğu, ikisi yukarıda ikisi aşağıda dört odalı sıra evin penceresinde. Değirmen kapandıktan sonra Frank Pickering, alışkanlık gereği her sabah saat altıda iş kıyafetleriyle o pencerede durur, artık açılmayan kapıları seyrederdi. Sonra yanındaki sandalyeye oturmuş ve on beş yıl boyunca aşağı yukarı o sandalyede kalmıştı.

Her father had stood at a window like this one. Not this one; the window of the terraced house behind the mill, two rooms up and two down, where the car park was now. After the mill closed, Frank Pickering had stood at that window every morning at six, in his work clothes, out of habit, watching the gates that no longer opened. Then he had sat down in the chair beside it, and he had more or less stayed in that chair for fifteen years.

On beş yıl. Sayıyı fark etti ve buna canı sıkıldı. Sanki bu kasaba her şeyi bu birimle ölçüyor gibiydi: kederi, sessizliği, suçluluğu, bir adamın bir sandalyede oturabileceği ya da biri gelmeden önce bir basamağa bir somun ekmek koyabileceği süreyi. Bütün hayatını, herhangi bir şey için on beş yıl bekleyen insanlardan asla biri olmayacağı inancı üzerine kurmuştu.

Fifteen years. She noticed the number and was irritated by it. It seemed to be the unit in which this town measured everything: grief, silence, guilt, the length of time a man could sit in a chair or put a loaf on a step before somebody came. She had built her whole life on the conviction that she would never be one of the people who waited fifteen years for anything.

Fırın, gittiği birkaç yerden biri olmuştu. Mary Bell, vitrinin yanındaki köşedeki küçük masada, istenmeden tazelenen tek bir fincan çayla bütün sabah boyunca oturmasına izin vermiş ve tek bir kez bile para almamıştı. Helen, on iki ve on üç yaşlarındayken, öğle yemeğine eve çağırması için gönderilir, okul üniformasıyla kapı eşiğinde durur, ondan utanır ve utandığı için de kendinden utanırdı; Mary ise her defasında tek kelime etmeden eline kuşüzümlü bir çörek tutuştururdu.

The bakery had been one of the few places he went. Mary Bell had let him sit at the little table in the corner by the shop window for whole mornings with a single cup of tea, refilled without being asked, and had never once let him pay. Helen, at twelve and thirteen, had been sent to fetch him home for his dinner, and had stood in the doorway in her school uniform, ashamed of him and ashamed of being ashamed, and Mary had put a currant bun into her hand every single time without a word.

Otuz yıldır o çöreği hiç düşünmemişti. Düşünmemeyi ilke edinmişti. Sonra bula bula Michael Bell, ellerinde unla tezgâhın karşısına geçip bir koz oynamaktan ziyade bir gerçeği dile getiren bir adamın sesiyle, gayet yumuşak bir biçimde bunu ona hatırlatmıştı. O günden beri doğru dürüst uyuyamamıştı.

She had not thought about that bun for thirty years. She had made a point of not thinking about it. And then Michael Bell, of all people, had stood across a counter from her with flour on his hands and reminded her, quite gently, in the voice of a man stating a fact rather than playing a card. She had not slept properly since.