Makieta

Helen Fenwick nie planowała wracać na Bridge Street o czwartej rano. Zamierzała spać w swoim mieszkaniu w Leeds, w czystym białym łóżku z widokiem na rzekę, za które zapłaciła krocie, a do Hollin Bridge pojechać samochodem o dziewiątej, jak rozsądny człowiek. Zamiast tego leżała bezsennie do wpół do trzeciej, po czym wstała, ubrała się, jechała przez czterdzieści minut w pustej ciemności i weszła do starego domu, który pachniał farbą i cudzym życiem.

Helen Fenwick had not intended to come back to Bridge Street at four in the morning. She had intended to sleep in her flat in Leeds, in the clean white bed with the view of the river that she had paid a great deal of money for, and to drive to Hollin Bridge at nine like a reasonable person. Instead she had lain awake until half past two, and then got up, and dressed, and driven forty minutes through the empty dark, and let herself into an old house that smelled of paint and somebody else’s life.

Nie włączyła grzejników. Stała w płaszczu przy oknie w pokoju od frontu ze skrzyżowanymi rękami i patrzyła na drugą stronę ulicy. Okno piekarni było jedynym oświetlonym punktem na ulicy, ciepłym żółtym prostokątem w kamiennym murze, a w nim co jakiś czas przemykała jakaś postać: wysoki mężczyzna z siwą brodą, drobna młoda kobieta z krótkimi czarnymi włosami, niosą tace, schylają się, śmieją z czegoś. Nie słyszała ich. Nie musiała.

She did not turn on the heaters. She stood at the window of the front room in her coat with her arms folded and looked across the road. The bakery’s window was the only lit thing in the street, a warm yellow rectangle in the stone, and in it, every so often, a figure crossed: a tall man with a grey beard, a small young woman with short black hair, carrying trays, bending, laughing at something. She could not hear them. She did not need to.

Za jej plecami, na długim stole, makieta nowej Bridge Street jarzyła się blado bielą w świetle padającym z ulicy. Dwadzieścia dwa mieszkania. Ogród na dachu. Kawiarnia na parterze z maleńkimi białymi krzesełkami, dokładnie tam, gdzie teraz stał piec. Zapłaciła architektowi w Leeds jedenaście tysięcy funtów za tę makietę, była z niej dumna i wciąż wierzyła w każdy jej metr kwadratowy. W tym tkwił problem. Wiara, z jej doświadczenia, była o wiele mniej wygodna niż wątpliwości.

Behind her, on the long table, the model of the new Bridge Street glowed faintly white in the light from the street. Twenty-two flats. A roof garden. The café on the ground floor with its tiny white chairs, where the oven now stood. She had paid an architect in Leeds eleven thousand pounds for that model, and she had been proud of it, and she still believed in every square metre of it. That was the problem. Belief, in her experience, was a great deal less comfortable than doubt.

Przejechał powoli autobus, nocny, z jarzącymi się światłami i pusty, jeśli nie liczyć kierowcy. Zwolnił niemal do zatrzymania przed domem i przez ułamek sekundy pomyślała, że przyjechał po nią. Potem ruszył dalej w stronę mostu i skręcił za róg, a ulica znów pogrążyła się w mroku, z wyjątkiem piekarni.

A bus went past, slowly, the night bus, with its lights blazing and nobody inside but the driver. It slowed almost to a stop in front of the house, and for a second she thought it had come for her. Then it went on down to the bridge and turned the corner, and the street was dark again except for the bakery.

Jej ojciec stawał przy takim oknie. Nie przy tym konkretnym; przy oknie w domu szeregowym za przędzalnią, dwa pokoje na górze i dwa na dole, tam, gdzie teraz był parking. Kiedy zamknięto fabrykę, Frank Pickering stawał przy tym oknie codziennie o szóstej rano, w roboczym ubraniu, z przyzwyczajenia, patrząc na bramę, która już się nie otwierała. Potem siadał w fotelu obok i właściwie nie ruszał się z tego fotela przez piętnaście lat.

Her father had stood at a window like this one. Not this one; the window of the terraced house behind the mill, two rooms up and two down, where the car park was now. After the mill closed, Frank Pickering had stood at that window every morning at six, in his work clothes, out of habit, watching the gates that no longer opened. Then he had sat down in the chair beside it, and he had more or less stayed in that chair for fifteen years.

Piętnaście lat. Zauważyła tę liczbę i poczuła irytację. Zdawała się jednostką, w której to miasteczko mierzyło wszystko: żal, milczenie, poczucie winy, czas, jaki człowiek potrafił przesiedzieć w fotelu albo zostawiać bochenek na schodku, zanim ktoś przyjdzie. Całe swoje życie zbudowała na przekonaniu, że nigdy nie będzie jedną z tych osób, które czekają na cokolwiek piętnaście lat.

Fifteen years. She noticed the number and was irritated by it. It seemed to be the unit in which this town measured everything: grief, silence, guilt, the length of time a man could sit in a chair or put a loaf on a step before somebody came. She had built her whole life on the conviction that she would never be one of the people who waited fifteen years for anything.

Piekarnia była jednym z niewielu miejsc, do których chodził. Mary Bell pozwalała mu przesiedzieć całe przedpołudnia przy małym stoliku w rogu przy witrynie z jedną filiżanką herbaty, dolewaną bez pytania, i ani razu nie pozwoliła mu zapłacić. Helen, mając dwanaście i trzynaście lat, była wysyłana, by sprowadzić go do domu na obiad, i stawała w progu w szkolnym mundurku, zawstydzona nim i zawstydzona własnym wstydem, a Mary za każdym razem bez słowa wciskała jej w dłoń drożdżówkę z porzeczkami.

The bakery had been one of the few places he went. Mary Bell had let him sit at the little table in the corner by the shop window for whole mornings with a single cup of tea, refilled without being asked, and had never once let him pay. Helen, at twelve and thirteen, had been sent to fetch him home for his dinner, and had stood in the doorway in her school uniform, ashamed of him and ashamed of being ashamed, and Mary had put a currant bun into her hand every single time without a word.