The Model

Helen Fenwick had not intended to come back to Bridge Street at four in the morning. She had intended to sleep in her flat in Leeds, in the clean white bed with the view of the river that she had paid a great deal of money for, and to drive to Hollin Bridge at nine like a reasonable person. Instead she had lain awake until half past two, and then got up, and dressed, and driven forty minutes through the empty dark, and let herself into an old house that smelled of paint and somebody else’s life.

Η Έλεν Φένγουικ δεν είχε σκοπό να επιστρέψει στην Bridge Street στις τέσσερις το πρωί. Είχε σκοπό να κοιμηθεί στο διαμέρισμά της στο Λιντς, στο καθαρό λευκό κρεβάτι με τη θέα στο ποτάμι για το οποίο είχε πληρώσει πάρα πολλά χρήματα, και να οδηγήσει ως το Hollin Bridge στις εννέα, σαν λογικός άνθρωπος. Αντί γι’ αυτό, είχε μείνει ξύπνια στο κρεβάτι μέχρι τις δυόμιση, και έπειτα σηκώθηκε, ντύθηκε, οδήγησε σαράντα λεπτά μέσα στο έρημο σκοτάδι και μπήκε σε ένα παλιό σπίτι που μύριζε μπογιά και τη ζωή κάποιου άλλου.

She did not turn on the heaters. She stood at the window of the front room in her coat with her arms folded and looked across the road. The bakery’s window was the only lit thing in the street, a warm yellow rectangle in the stone, and in it, every so often, a figure crossed: a tall man with a grey beard, a small young woman with short black hair, carrying trays, bending, laughing at something. She could not hear them. She did not need to.

Δεν άναψε τα καλοριφέρ. Στάθηκε στο παράθυρο του μπροστινού δωματίου με το παλτό της, με σταυρωμένα τα χέρια, και κοίταξε απέναντι από τον δρόμο. Η βιτρίνα του φούρνου ήταν το μόνο φωτισμένο σημείο στον δρόμο, ένα ζεστό κίτρινο ορθογώνιο μέσα στην πέτρα, και μέσα σε αυτό, κάθε τόσο, διέσχιζε μια φιγούρα: ένας ψηλός άντρας με γκρίζα γενειάδα, μια μικροκαμωμένη νεαρή γυναίκα με κοντά μαύρα μαλλιά, να κουβαλούν δίσκους, να σκύβουν, να γελούν με κάτι. Δεν μπορούσε να τους ακούσει. Δεν χρειαζόταν.

Behind her, on the long table, the model of the new Bridge Street glowed faintly white in the light from the street. Twenty-two flats. A roof garden. The café on the ground floor with its tiny white chairs, where the oven now stood. She had paid an architect in Leeds eleven thousand pounds for that model, and she had been proud of it, and she still believed in every square metre of it. That was the problem. Belief, in her experience, was a great deal less comfortable than doubt.

Πίσω της, πάνω στο μακρύ τραπέζι, η μακέτα της νέας Bridge Street άστραφτε αχνά λευκή στο φως από τον δρόμο. Είκοσι δύο διαμερίσματα. Ένας κήπος στην ταράτσα. Το καφέ στο ισόγειο με τις μικροσκοπικές λευκές καρέκλες του, εκεί όπου τώρα βρισκόταν ο φούρνος. Είχε πληρώσει έντεκα χιλιάδες λίρες σε έναν αρχιτέκτονα στο Λιντς για εκείνο το μοντέλο, και ήταν περήφανη γι’ αυτό, και εξακολουθούσε να πιστεύει σε κάθε τετραγωνικό μέτρο του. Αυτό ήταν το πρόβλημα. Η πίστη, κατά την εμπειρία της, ήταν πολύ λιγότερο βολική από την αμφιβολία.

A bus went past, slowly, the night bus, with its lights blazing and nobody inside but the driver. It slowed almost to a stop in front of the house, and for a second she thought it had come for her. Then it went on down to the bridge and turned the corner, and the street was dark again except for the bakery.

Ένα λεωφορείο πέρασε αργά, το νυχτερινό λεωφορείο, με τα φώτα του αναμμένα και κανέναν μέσα εκτός από τον οδηγό. Επιβράδυνε σχεδόν μέχρι να σταματήσει μπροστά στο σπίτι, και για ένα δευτερόλεπτο νόμισε πως είχε έρθει γι’ αυτήν. Έπειτα συνέχισε προς τη γέφυρα και έστριψε στη γωνία, και ο δρόμος βυθίστηκε ξανά στο σκοτάδι, εκτός από το αρτοποιείο.

Her father had stood at a window like this one. Not this one; the window of the terraced house behind the mill, two rooms up and two down, where the car park was now. After the mill closed, Frank Pickering had stood at that window every morning at six, in his work clothes, out of habit, watching the gates that no longer opened. Then he had sat down in the chair beside it, and he had more or less stayed in that chair for fifteen years.

Ο πατέρας της στεκόταν κάποτε σε ένα παράθυρο σαν κι αυτό. Όχι αυτό εδώ· το παράθυρο του συνεχόμενου σπιτιού πίσω από το κλωστήριο, δύο δωμάτια επάνω και δύο κάτω, εκεί όπου τώρα βρισκόταν ο χώρος στάθμευσης. Αφού έκλεισε το εργοστάσιο, ο Φρανκ Πίκερινγκ στεκόταν σε εκείνο το παράθυρο κάθε πρωί στις έξι, με τα ρούχα της δουλειάς, από συνήθεια, κοιτάζοντας τις πύλες που δεν άνοιγαν πια. Έπειτα καθόταν στην καρέκλα δίπλα του, και λίγο-πολύ έμεινε σε εκείνη την καρέκλα για δεκαπέντε χρόνια.

Fifteen years. She noticed the number and was irritated by it. It seemed to be the unit in which this town measured everything: grief, silence, guilt, the length of time a man could sit in a chair or put a loaf on a step before somebody came. She had built her whole life on the conviction that she would never be one of the people who waited fifteen years for anything.

Δεκαπέντε χρόνια. Πρόσεξε τον αριθμό και εκνευρίστηκε. Έμοιαζε να είναι η μονάδα με την οποία αυτή η πόλη μετρούσε τα πάντα: τη θλίψη, τη σιωπή, την ενοχή, το χρονικό διάστημα που ένας άντρας μπορούσε να κάθεται σε μια καρέκλα ή να αφήνει ένα καρβέλι σε ένα σκαλοπάτι πριν έρθει κάποιος. Είχε χτίσει ολόκληρη τη ζωή της πάνω στην πεποίθηση ότι δεν θα γινόταν ποτέ ένας από τους ανθρώπους που περίμεναν δεκαπέντε χρόνια για οτιδήποτε.