Behind the Counter

Priya Shah had opened her shop at six o’clock every morning for thirty years, except for the four days after her husband died and one Christmas Day when her daughter had hidden the keys. She opened it now, at six, in the dark, with the familiar small sounds: the key in the lock, the bolt at the top that stuck in damp weather, the bell, the click of the lights coming on one row at a time over the newspapers, the sweets, the tins of soup.

Priya Shah otwierała swój sklep o szóstej rano każdego dnia od trzydziestu lat, z wyjątkiem czterech dni po śmierci męża i jednego dnia Bożego Narodzenia, kiedy jej córeczka schowała klucze. Otworzyła go i teraz, o szóstej, w ciemności, przy znajomych cichych dźwiękach: klucz w zamku, rygiel u góry, który zacinał się przy wilgotnej pogodzie, dzwonek, pstryknięcie świateł zapalających się rząd po rzędzie nad gazetami, słodyczami i puszkami zup.

She liked this hour more than any other. Before the town woke up, the shop belonged entirely to her. Raj had liked it too. He used to stand where she was standing now, behind the counter, cutting the strings on the bundles of newspapers with the little curved knife that still hung on its hook beside the till, and reading the headlines aloud to her in a terrible fake newsreader’s voice until she laughed.

Lubiła tę godzinę bardziej niż jakąkolwiek inną. Zanim miasto się obudziło, sklep należał całkowicie do niej. Raj też to lubił. Zwykł stawać tam, gdzie ona stała teraz, za ladą, rozcinając sznurki na pakietach gazet małym zakrzywionym nożem, który wciąż wisiał na swoim haczyku obok kasy, i czytając jej nagłówki na głos okropnym, udawanym głosem prezentera wiadomości, aż zaczynała się śmiać.

Raj would have spoken up. She had thought that every day for fifteen years and had never once said it aloud. He had died eighteen months before the fire, of a heart that nobody had known was tired. If he had been alive that January morning, standing beside her on the pavement in his dressing gown, he would have smelled what she smelled, and he would have walked across the road to the man in the grey anorak and said something, in his calm, slightly too loud voice, and none of it would have happened.

Raj odezwałby się. Myślała o tym codziennie od piętnastu lat i ani razu nie powiedziała tego na głos. Zmarł osiemnaście miesięcy przed pożarem, na serce, o którym nikt nie wiedział, że było zmęczone. Gdyby żył w tamten styczniowy poranek, stojąc obok niej na chodniku w szlafroku, poczułby to samo co ona, przeszedłby przez ulicę do mężczyzny w szarej anoraku i powiedział coś swoim spokojnym, odrobinę zbyt głośnym głosem, i nic z tego by się nie wydarzyło.