Drawing Boats

Ana looked at him for a long time. The river moved past them, black and quiet. She thought about Jess on the train to Leeds, singing four lines of a song she did not know the end of. She thought about Daniel saying it isn’t your story. Then she thought about a father who had never once talked to his daughter, standing two kilometres away from her for two months.

Ana patrzyła na niego przez długi czas. Rzeka płynęła obok nich, czarna i cicha. Pomyślała o Jess w pociągu do Leeds, która śpiewała cztery linijki piosenki i nie znała jej końca. Pomyślała o Danielu, który powiedział, że to nie jest jej historia. Potem pomyślała o ojcu, który ani razu nie rozmawiał ze swoją córką i od dwóch miesięcy stał dwa kilometry od niej.

“Once,” she said at last. “I’ll tell her about the boats. I won’t lie about anything else. If she asks me a direct question, I’ll answer it. Do you understand?”

„Tylko raz” — powiedziała w końcu. — „Opowiem jej o łodziach. O niczym innym nie będę kłamać. Jeśli zada mi proste pytanie, odpowiem na nie. Rozumiesz?”

“I understand,” Michael said. He looked very tired, and very grateful, and a little afraid. “Thank you, Ana.” She did not answer. She went back into the kitchen and shut the door, and she did not feel that she had done a good thing. She only felt that she had done something.

„Rozumiem” — powiedział Michael. Wyglądał na bardzo zmęczonego, bardzo wdzięcznego i trochę przestraszonego. — „Dziękuję ci, Ana”. Nic nie odpowiedziała. Wróciła do kuchni i zamknęła drzwi, i wcale nie czuła, że zrobiła coś dobrego. Czuła tylko, że po prostu coś zrobiła.