Drawing Boats

Ana looked at him for a long time. The river moved past them, black and quiet. She thought about Jess on the train to Leeds, singing four lines of a song she did not know the end of. She thought about Daniel saying it isn’t your story. Then she thought about a father who had never once talked to his daughter, standing two kilometres away from her for two months.

Ana keek hem lange tijd aan. De rivier stroomde langs hen heen, zwart en stil. Ze dacht aan Jess in de trein naar Leeds, die vier regels van een liedje zong waarvan ze het einde niet wist. Ze dacht aan Daniel, die zei dat het haar verhaal niet was. Toen dacht ze aan een vader die nog nooit met zijn dochter had gepraat, en die al twee maanden op twee kilometer afstand van haar stond.

“Once,” she said at last. “I’ll tell her about the boats. I won’t lie about anything else. If she asks me a direct question, I’ll answer it. Do you understand?”

“Eén keer,” zei ze ten slotte. “Ik zal haar over de boten vertellen. Over de rest lieg ik niet. Als ze me een directe vraag stelt, geef ik antwoord. Begrijp je dat?”

“I understand,” Michael said. He looked very tired, and very grateful, and a little afraid. “Thank you, Ana.” She did not answer. She went back into the kitchen and shut the door, and she did not feel that she had done a good thing. She only felt that she had done something.

“Ik begrijp het,” zei Michael. Hij zag er erg moe uit, en heel dankbaar, en een beetje bang. “Dank je wel, Ana.” Ze antwoordde niet. Ze ging terug naar de keuken en deed de deur dicht, en ze had niet het gevoel dat ze iets goeds had gedaan. Ze voelde alleen dat ze iets had gedaan.

On Saturday morning, Jess was at the kitchen table with her portfolio open in front of her. She was in a bad mood. She had not spoken to Walter properly since the night of the letter, and the university in London wanted ten new drawings by the end of the month. “I need something different,” she said. “Not buildings. Everyone draws buildings.”

Op zaterdagochtend zat Jess aan de keukentafel met haar portfolio open voor zich. Ze had een slecht humeur. Ze had niet echt meer met Walter gepraat sinds de nacht van de brief, en de universiteit in Londen wilde tien nieuwe tekeningen voor het einde van de maand. “Ik heb iets anders nodig,” zei ze. “Geen gebouwen. Iedereen tekent gebouwen.”

Ana dried her hands slowly on a cloth. “What about boats?” she said. “The narrowboats on the canal. They’re like small houses that move. And there’s the old bridge over the canal, the one with the round arch.” She tried to make her voice sound normal. “You could draw both.”

Ana droogde haar handen langzaam af aan een doek. “En boten dan?” zei ze. “De smalle boten op het kanaal. Het zijn net kleine huizen die bewegen. En er is de oude brug over het kanaal, die met de ronde boog.” Ze probeerde haar stem normaal te laten klinken. “Je zou ze allebei kunnen tekenen.”

Jess looked up. For the first time that day, she almost smiled. “Houses that move. That’s actually not bad.” She closed her portfolio. “Will you come with me? I hate drawing outside alone. People always want to look over your shoulder.”

Jess keek op. Voor het eerst die dag glimlachte ze bijna. “Huizen die bewegen. Dat is eigenlijk best goed.” Ze deed haar portfolio dicht. “Ga je met me mee? Ik haat het om buiten alleen te tekenen. Mensen willen altijd over je schouder meekijken.”

They walked along the river path in the cold sunshine. Jess carried her sketchbook and a bag of pencils. Ana carried a flask of tea and a heavy feeling in her stomach. At the canal, the boats were bright in the sun. The woman on the blue boat was painting again. The old man was fishing, as always, and caught nothing, as always.

Ze liepen over het pad langs de rivier in de koude zon. Jess droeg haar schetsboek en een tas met potloden. Ana droeg een thermosfles met thee en een zwaar gevoel in haar maag. Bij het kanaal lagen de boten helder in de zon. De vrouw op de blauwe boot was weer aan het schilderen. De oude man was aan het vissen, zoals altijd, en ving niets, zoals altijd.

Jess sat down on a bench near the old bridge and started to draw. Ana watched her hand move quickly over the paper. In a few minutes there was a boat on the page, then the water, then the curve of the bridge behind it. Ana had seen Jess’s drawings before, but she had never watched her make one. It was like watching Walter shape bread.

Jess ging op een bankje bij de oude brug zitten en begon te tekenen. Ana keek hoe haar hand snel over het papier bewoog. Binnen een paar minuten stond er een boot op de pagina, daarna het water, en daarachter de boog van de brug. Ana had al eerder tekeningen van Jess gezien, maar ze had nog nooit gekeken hoe ze er een maakte. Het leek op kijken naar Walter die brood vormde.

Further along the canal, the Second Chance was moored in its usual place. Michael was sitting on the roof with a mug of tea, reading an old paperback. He did not look up. But Ana could see that he was not turning the pages.

Verderop langs het kanaal lag de Second Chance op zijn vaste plek aangemeerd. Michael zat op het dak met een mok thee en las een oude pocketroman. Hij keek niet op. Maar Ana zag dat hij de bladzijden niet omsloeg.