Rysowanie łodzi

Ana patrzyła na niego przez długi czas. Rzeka płynęła obok nich, czarna i cicha. Pomyślała o Jess w pociągu do Leeds, która śpiewała cztery linijki piosenki i nie znała jej końca. Pomyślała o Danielu, który powiedział, że to nie jest jej historia. Potem pomyślała o ojcu, który ani razu nie rozmawiał ze swoją córką i od dwóch miesięcy stał dwa kilometry od niej.

Ana looked at him for a long time. The river moved past them, black and quiet. She thought about Jess on the train to Leeds, singing four lines of a song she did not know the end of. She thought about Daniel saying it isn’t your story. Then she thought about a father who had never once talked to his daughter, standing two kilometres away from her for two months.

„Tylko raz” — powiedziała w końcu. — „Opowiem jej o łodziach. O niczym innym nie będę kłamać. Jeśli zada mi proste pytanie, odpowiem na nie. Rozumiesz?”

“Once,” she said at last. “I’ll tell her about the boats. I won’t lie about anything else. If she asks me a direct question, I’ll answer it. Do you understand?”

„Rozumiem” — powiedział Michael. Wyglądał na bardzo zmęczonego, bardzo wdzięcznego i trochę przestraszonego. — „Dziękuję ci, Ana”. Nic nie odpowiedziała. Wróciła do kuchni i zamknęła drzwi, i wcale nie czuła, że zrobiła coś dobrego. Czuła tylko, że po prostu coś zrobiła.

“I understand,” Michael said. He looked very tired, and very grateful, and a little afraid. “Thank you, Ana.” She did not answer. She went back into the kitchen and shut the door, and she did not feel that she had done a good thing. She only felt that she had done something.

W sobotę rano Jess siedziała przy kuchennym stole z otwartą teczką z rysunkami. Była w złym humorze. Nie rozmawiała z Walterem normalnie od nocy z listem, a uniwersytet w Londynie chciał dziesięć nowych rysunków do końca miesiąca. „Potrzebuję czegoś innego” — powiedziała. — „Nie budynków. Wszyscy rysują budynki”.

On Saturday morning, Jess was at the kitchen table with her portfolio open in front of her. She was in a bad mood. She had not spoken to Walter properly since the night of the letter, and the university in London wanted ten new drawings by the end of the month. “I need something different,” she said. “Not buildings. Everyone draws buildings.”

Ana powoli wytarła ręce w ścierkę. „A łodzie?” — powiedziała. — „Te wąskie łodzie na kanale. Są jak małe domy, które się ruszają. I jest stary most nad kanałem, ten z okrągłym łukiem”. Próbowała mówić normalnym głosem. — „Mogłabyś narysować jedno i drugie”.

Ana dried her hands slowly on a cloth. “What about boats?” she said. “The narrowboats on the canal. They’re like small houses that move. And there’s the old bridge over the canal, the one with the round arch.” She tried to make her voice sound normal. “You could draw both.”

Jess podniosła wzrok. Pierwszy raz tego dnia prawie się uśmiechnęła. „Domy, które się ruszają. To właściwie nieźle brzmi”. Zamknęła teczkę. — „Pójdziesz ze mną? Nie znoszę rysować na dworze sama. Ludzie zawsze chcą zaglądać przez ramię”.

Jess looked up. For the first time that day, she almost smiled. “Houses that move. That’s actually not bad.” She closed her portfolio. “Will you come with me? I hate drawing outside alone. People always want to look over your shoulder.”

Szły ścieżką wzdłuż rzeki w zimnym słońcu. Jess niosła szkicownik i torbę z ołówkami. Ana niosła termos z herbatą i ciężar w żołądku. Nad kanałem łodzie były jasne w słońcu. Kobieta na niebieskiej łodzi znowu malowała. Starszy mężczyzna łowił ryby, jak zawsze, i nic nie złapał, jak zawsze.

They walked along the river path in the cold sunshine. Jess carried her sketchbook and a bag of pencils. Ana carried a flask of tea and a heavy feeling in her stomach. At the canal, the boats were bright in the sun. The woman on the blue boat was painting again. The old man was fishing, as always, and caught nothing, as always.

Jess usiadła na ławce blisko starego mostu i zaczęła rysować. Ana patrzyła, jak jej ręka szybko przesuwa się po papierze. Po kilku minutach na kartce pojawiła się łódź, potem woda, a za nią łuk mostu. Ana widziała już wcześniej rysunki Jess, ale nigdy nie patrzyła, jak ona rysuje. To było jak patrzenie, jak Walter formuje chleb.

Jess sat down on a bench near the old bridge and started to draw. Ana watched her hand move quickly over the paper. In a few minutes there was a boat on the page, then the water, then the curve of the bridge behind it. Ana had seen Jess’s drawings before, but she had never watched her make one. It was like watching Walter shape bread.

Dalej wzdłuż kanału Second Chance stała przycumowana na swoim zwykłym miejscu. Michael siedział na dachu z kubkiem herbaty i czytał starą książkę. Nie podniósł wzroku. Ale Ana widziała, że nie przewracał stron.

Further along the canal, the Second Chance was moored in its usual place. Michael was sitting on the roof with a mug of tea, reading an old paperback. He did not look up. But Ana could see that he was not turning the pages.

Po dwudziestu minutach Jess go zauważyła. „Hej, czy to nie twój kolega? Ten piekarz z magazynu?” Pomachała ołówkiem. — „Mick! Cześć!” Michael podniósł wzrok, jakby był zaskoczony, i uniósł kubek. Jess odwróciła się do Any. — „To jego łódź? Jest najlepsza ze wszystkich tutaj. Popatrz na ten kolor. Myślisz, że pozwoliłby mi ją narysować?”

After twenty minutes Jess noticed him. “Hey, isn’t that your friend? The baker from the warehouse?” She waved her pencil. “Mick! Hi!” Michael looked up, as if he was surprised, and lifted his mug. Jess turned to Ana. “Is that his boat? It’s the best one here. Look at the colour. Do you think he’d let me draw it?”

„Zapytaj go” — powiedziała Ana. Zaschło jej w ustach.

“Ask him,” Ana said. Her mouth was dry.