Drawing Boats

Ana looked at him for a long time. The river moved past them, black and quiet. She thought about Jess on the train to Leeds, singing four lines of a song she did not know the end of. She thought about Daniel saying it isn’t your story. Then she thought about a father who had never once talked to his daughter, standing two kilometres away from her for two months.

Η Άνα τον κοίταξε για πολλή ώρα. Το ποτάμι κυλούσε δίπλα τους, μαύρο και ήσυχο. Σκέφτηκε την Τζες στο τρένο για το Λιντς, να τραγουδάει τέσσερις στίχους από ένα τραγούδι που δεν ήξερε το τέλος του. Σκέφτηκε τον Ντάνιελ να λέει ότι δεν είναι δική σου ιστορία. Μετά σκέφτηκε έναν πατέρα που δεν μίλησε ποτέ ούτε μία φορά στην κόρη του, και στεκόταν δύο χιλιόμετρα μακριά της για δύο μήνες.

“Once,” she said at last. “I’ll tell her about the boats. I won’t lie about anything else. If she asks me a direct question, I’ll answer it. Do you understand?”

«Μία φορά», είπε τελικά. «Θα της πω για τις βάρκες. Δεν θα πω ψέματα για τίποτε άλλο. Αν μου κάνει μια ευθεία ερώτηση, θα απαντήσω. Καταλαβαίνεις;»

“I understand,” Michael said. He looked very tired, and very grateful, and a little afraid. “Thank you, Ana.” She did not answer. She went back into the kitchen and shut the door, and she did not feel that she had done a good thing. She only felt that she had done something.

«Καταλαβαίνω», είπε ο Μάικλ. Έδειχνε πολύ κουρασμένος, και πολύ ευγνώμων, και λίγο φοβισμένος. «Σε ευχαριστώ, Άνα». Εκείνη δεν απάντησε. Γύρισε πίσω στην κουζίνα και έκλεισε την πόρτα, και δεν ένιωσε ότι έκανε κάτι καλό. Ένιωσε μόνο ότι έκανε κάτι.

On Saturday morning, Jess was at the kitchen table with her portfolio open in front of her. She was in a bad mood. She had not spoken to Walter properly since the night of the letter, and the university in London wanted ten new drawings by the end of the month. “I need something different,” she said. “Not buildings. Everyone draws buildings.”

Το πρωί του Σαββάτου, η Τζες ήταν στο τραπέζι της κουζίνας με τον φάκελο των σχεδίων της ανοιχτό μπροστά της. Είχε κακή διάθεση. Δεν μίλησε σωστά στον Γουόλτερ από τη νύχτα του γράμματος, και το πανεπιστήμιο στο Λονδίνο ήθελε δέκα καινούρια σχέδια μέχρι το τέλος του μήνα. «Χρειάζομαι κάτι διαφορετικό», είπε. «Όχι κτίρια. Όλοι ζωγραφίζουν κτίρια».

Ana dried her hands slowly on a cloth. “What about boats?” she said. “The narrowboats on the canal. They’re like small houses that move. And there’s the old bridge over the canal, the one with the round arch.” She tried to make her voice sound normal. “You could draw both.”

Η Άνα σκούπισε τα χέρια της αργά σε μια πετσέτα. «Τι λες για βάρκες;» είπε. «Τα στενά ποταμόπλοια στο κανάλι. Είναι σαν μικρά σπίτια που κινούνται. Και υπάρχει η παλιά γέφυρα πάνω από το κανάλι, εκείνη με τη στρογγυλή καμάρα». Προσπάθησε να κάνει τη φωνή της να ακούγεται φυσική. «Θα μπορούσες να ζωγραφίσεις και τα δύο».

Jess looked up. For the first time that day, she almost smiled. “Houses that move. That’s actually not bad.” She closed her portfolio. “Will you come with me? I hate drawing outside alone. People always want to look over your shoulder.”

Η Τζες σήκωσε το βλέμμα της. Για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα, σχεδόν χαμογέλασε. «Σπίτια που κινούνται. Στην πραγματικότητα δεν είναι κακό». Έκλεισε τον φάκελό της. «Θα έρθεις μαζί μου; Μισώ να ζωγραφίζω έξω μόνη μου. Οι άνθρωποι θέλουν πάντα να κοιτάζουν πάνω από τον ώμο σου».

They walked along the river path in the cold sunshine. Jess carried her sketchbook and a bag of pencils. Ana carried a flask of tea and a heavy feeling in her stomach. At the canal, the boats were bright in the sun. The woman on the blue boat was painting again. The old man was fishing, as always, and caught nothing, as always.

Περπάτησαν στο μονοπάτι του ποταμού μέσα στον κρύο ήλιο. Η Τζες κρατούσε το μπλοκ της και μια τσάντα με μολύβια. Η Άνα κρατούσε ένα θερμός με τσάι και ένα βαρύ συναίσθημα στο στομάχι της. Στο κανάλι, οι βάρκες ήταν φωτεινές στον ήλιο. Η γυναίκα στη μπλε βάρκα ζωγράφιζε πάλι. Ο ηλικιωμένος άντρας ψάρευε, όπως πάντα, και δεν έπιασε τίποτα, όπως πάντα.

Jess sat down on a bench near the old bridge and started to draw. Ana watched her hand move quickly over the paper. In a few minutes there was a boat on the page, then the water, then the curve of the bridge behind it. Ana had seen Jess’s drawings before, but she had never watched her make one. It was like watching Walter shape bread.

Η Τζες κάθισε σε ένα παγκάκι κοντά στην παλιά γέφυρα και άρχισε να ζωγραφίζει. Η Άνα παρακολουθούσε το χέρι της να κινείται γρήγορα πάνω στο χαρτί. Σε λίγα λεπτά υπήρχε μια βάρκα στη σελίδα, μετά το νερό, μετά η καμπύλη της γέφυρας πίσω της. Η Άνα είχε δει τα σχέδια της Τζες παλιότερα, αλλά δεν την παρακολούθησε ποτέ να φτιάχνει ένα. Ήταν σαν να παρακολουθεί τον Γουόλτερ να πλάθει ψωμί.

Further along the canal, the Second Chance was moored in its usual place. Michael was sitting on the roof with a mug of tea, reading an old paperback. He did not look up. But Ana could see that he was not turning the pages.

Πιο πέρα στο κανάλι, το Δεύτερη Ευκαιρία ήταν δεμένο στη συνηθισμένη του θέση. Ο Μάικλ καθόταν στην οροφή με μια κούπα τσάι και διάβαζε ένα παλιό βιβλίο. Δεν σήκωσε το βλέμμα του. Αλλά η Άνα μπορούσε να δει ότι δεν γύριζε τις σελίδες.