The Town Hall

The big hall of Hollin Bridge town hall had been built in 1887 for a population that had believed, with Victorian confidence, that it would go on growing for ever. It had a high ceiling painted with faded gold stars, tall windows, and a little stage at one end where brass bands had played and couples had been married. It also had a smell of floor polish and old radiators that Ana had come to associate with the winter fair and three hundred rolls.

Wielką salę ratusza w Hollin Bridge wzniesiono w 1887 roku dla społeczności, która z wiktoriańską pewnością siebie wierzyła, że będzie rozrastać się w nieskończoność. Miała wysoki sufit ozdobiony wyblakłymi złotymi gwiazdami, wysokie okna i niewielką scenę na jednym z końców, gdzie niegdyś grywały orkiestry dęte i udzielano ślubów. Unosił się w niej także zapach pasty do podłóg i starych kaloryferów, który Annie zaczął kojarzyć się z zimowym jarmarkiem i trzystoma bułkami.

Tonight it held more people than it had held, Priya said, since the night the mill closed. They filled every one of the two hundred folding chairs the caretaker had set out in rows. Then they stood along the walls, and then they stood in the doorway at the back, coats still on, because it had begun to rain and nobody wanted to go home and miss it. Ana recognised half of them from the queue at ten to five. She did not recognise the other half at all.

Tego wieczoru zgromadziło się tu więcej ludzi, jak stwierdziła Priya, niż kiedykolwiek od nocy, gdy zamknięto przędzalnię. Wypełnili każde z dwustu składanych krzeseł, które woźny ustawił w rzędach. Potem ludzie stanęli wzdłuż ścian, a wreszcie w drzwiach z tyłu, wciąż w płaszczach, bo zaczęło padać i nikt nie chciał wracać do domu i cokolwiek uronić. Połowę z nich Ana rozpoznała z kolejki za dziesięć piąta. Drugiej połowy nie kojarzyła wcale.

On the stage, at a long table covered with green cloth, sat the five members of the planning committee, with name cards in front of them and the faintly hunted look of people who had expected an evening about car parks. In the middle sat the chair, a small, precise woman in her sixties called Councillor Hale, with silver half-moon glasses and a gavel she clearly intended to use.

Na scenie, przy długim stole nakrytym zielonym suknem, siedziało pięcioro członków komisji planowania przestrzennego; przed nimi stały tabliczki z nazwiskami, a oni sami mieli lekko spłoszone miny ludzi, którzy spodziewali się wieczoru poświęconego parkingom. Pośrodku siedziała przewodnicząca, drobna, skrupulatna sześćdziesięciolatka, radna Hale, w srebrnych okularach połówkach i z młotkiem, którego wyraźnie zamierzała użyć.