The Town Hall

The big hall of Hollin Bridge town hall had been built in 1887 for a population that had believed, with Victorian confidence, that it would go on growing for ever. It had a high ceiling painted with faded gold stars, tall windows, and a little stage at one end where brass bands had played and couples had been married. It also had a smell of floor polish and old radiators that Ana had come to associate with the winter fair and three hundred rolls.

Wielką salę ratusza w Hollin Bridge wzniesiono w 1887 roku dla społeczności, która z wiktoriańską pewnością siebie wierzyła, że będzie rozrastać się w nieskończoność. Miała wysoki sufit ozdobiony wyblakłymi złotymi gwiazdami, wysokie okna i niewielką scenę na jednym z końców, gdzie niegdyś grywały orkiestry dęte i udzielano ślubów. Unosił się w niej także zapach pasty do podłóg i starych kaloryferów, który Annie zaczął kojarzyć się z zimowym jarmarkiem i trzystoma bułkami.

Tonight it held more people than it had held, Priya said, since the night the mill closed. They filled every one of the two hundred folding chairs the caretaker had set out in rows. Then they stood along the walls, and then they stood in the doorway at the back, coats still on, because it had begun to rain and nobody wanted to go home and miss it. Ana recognised half of them from the queue at ten to five. She did not recognise the other half at all.

Tego wieczoru zgromadziło się tu więcej ludzi, jak stwierdziła Priya, niż kiedykolwiek od nocy, gdy zamknięto przędzalnię. Wypełnili każde z dwustu składanych krzeseł, które woźny ustawił w rzędach. Potem ludzie stanęli wzdłuż ścian, a wreszcie w drzwiach z tyłu, wciąż w płaszczach, bo zaczęło padać i nikt nie chciał wracać do domu i cokolwiek uronić. Połowę z nich Ana rozpoznała z kolejki za dziesięć piąta. Drugiej połowy nie kojarzyła wcale.

On the stage, at a long table covered with green cloth, sat the five members of the planning committee, with name cards in front of them and the faintly hunted look of people who had expected an evening about car parks. In the middle sat the chair, a small, precise woman in her sixties called Councillor Hale, with silver half-moon glasses and a gavel she clearly intended to use.

Na scenie, przy długim stole nakrytym zielonym suknem, siedziało pięcioro członków komisji planowania przestrzennego; przed nimi stały tabliczki z nazwiskami, a oni sami mieli lekko spłoszone miny ludzi, którzy spodziewali się wieczoru poświęconego parkingom. Pośrodku siedziała przewodnicząca, drobna, skrupulatna sześćdziesięciolatka, radna Hale, w srebrnych okularach połówkach i z młotkiem, którego wyraźnie zamierzała użyć.

Ana sat in the fourth row with Daniel on one side, still in his yellow jacket because he was due on the bus at eleven, and Priya on the other. Priya had not spoken for twenty minutes. She sat bolt upright with her handbag on her knees and four folded sheets of notepad paper held inside it like something alive, and every so often she took a breath from her stomach, the way her husband had taught their children, and let it out again very slowly.

Ana usiadła w czwartym rzędzie, mając z jednej strony Daniela, wciąż w żółtej kurtce, bo o jedenastej miał dyżur w autobusie, a z drugiej Priyę. Priya nie odezwała się ani słowem od dwudziestu minut. Siedziała wyprostowana jak struna, z torebką na kolanach i czterema złożonymi kartkami z notesu trzymanymi wewnątrz niczym coś żywego; od czasu do czasu brała głęboki oddech z brzucha, tak jak jej mąż uczył ich dzieci, i bardzo powoli wypuszczała powietrze.

Jess was in the front row, with her portfolio on her knees and her red hair tied back so tightly that it looked painful. She had dressed, Ana noticed, in her grandfather’s style: a white shirt, buttoned to the collar, and an expression that dared anybody to say anything about it. Beside her sat Maureen in her woolly hat, who had come, she announced, to make sure nobody was rude to the girl.

Jess zajęła miejsce w pierwszym rzędzie, z teczką na kolanach i rudymi włosami ściągniętymi w tył tak ciasno, że aż sprawiało to bolesne wrażenie. Ubrała się, jak zauważyła Ana, w stylu swojego dziadka: biała koszula zapięta pod sam kołnierzyk i wyraz twarzy, który rzucał wyzwanie każdemu, kto odważyłby się to skomentować. Obok niej siedziała Maureen w wełnianej czapce, która przyszła tu, jak oznajmiła, by dopilnować, żeby nikt nie był nieuprzejmy wobec dziewczyny.

And at the very back, by the double doors, in the space the caretaker had cleared for him, sat Walter. The hospital had let him out for three hours, with a nurse, a blanket and a great many conditions. He was in a wheelchair, in his good jacket, with the laminated letter board on his knees. Michael stood behind the chair with his hands on its handles, very still, as though he were holding something that might roll away down a hill.

A na samym końcu, przy dwuskrzydłowych drzwiach, na miejscu przygotowanym przez woźnego, siedział Walter. Szpital wypuścił go na trzy godziny, w towarzystwie pielęgniarki, z kocem i pod całą masą warunków. Siedział na wózku inwalidzkim, w swojej wyjściowej marynarce, z laminowaną tablicą z literami na kolanach. Michael stał za wózkiem z dłońmi opartymi na uchwytach, w bezruchu, jakby trzymał coś, co mogłoby stoczyć się ze wzgórza.