Het stadhuis

De grote zaal van het stadhuis van Hollin Bridge was in 1887 gebouwd voor een bevolking die met victoriaans zelfvertrouwen had geloofd dat ze voor altijd zou blijven groeien. De zaal had een hoog plafond beschilderd met vervaagde gouden sterren, hoge ramen en aan het ene uiteinde een klein podium waar ooit koperblaasorkesten hadden gespeeld en stellen waren getrouwd. Er hing ook een geur van boenwas en oude radiatoren die Ana was gaan associëren met de wintermarkt en driehonderd broodjes.

The big hall of Hollin Bridge town hall had been built in 1887 for a population that had believed, with Victorian confidence, that it would go on growing for ever. It had a high ceiling painted with faded gold stars, tall windows, and a little stage at one end where brass bands had played and couples had been married. It also had a smell of floor polish and old radiators that Ana had come to associate with the winter fair and three hundred rolls.

Vanavond waren er meer mensen dan er, zei Priya, sinds de avond van de fabriekssluiting bijeen waren geweest. Ze vulden elk van de tweehonderd klapstoelen die de conciërge in rijen had klaargezet. Daarna stonden ze langs de muren, en vervolgens in de deuropening achterin, met de jas nog aan, want het was gaan regenen en niemand wilde naar huis en het missen. Ana herkende de helft van hen uit de rij om tien voor vijf. De andere helft herkende ze in het geheel niet.

Tonight it held more people than it had held, Priya said, since the night the mill closed. They filled every one of the two hundred folding chairs the caretaker had set out in rows. Then they stood along the walls, and then they stood in the doorway at the back, coats still on, because it had begun to rain and nobody wanted to go home and miss it. Ana recognised half of them from the queue at ten to five. She did not recognise the other half at all.

Op het podium, aan een lange tafel bedekt met groen laken, zaten de vijf leden van de commissie ruimtelijke ordening, met naambordjes voor zich en de vage, opgejaagde blik van mensen die een avond over parkeerterreinen hadden verwacht. In het midden zat de voorzitter, een tengere, precieze vrouw van in de zestig genaamd raadslid Hale, met een zilveren halvemaanbril en een voorzittershamer die ze overduidelijk van plan was te gebruiken.

On the stage, at a long table covered with green cloth, sat the five members of the planning committee, with name cards in front of them and the faintly hunted look of people who had expected an evening about car parks. In the middle sat the chair, a small, precise woman in her sixties called Councillor Hale, with silver half-moon glasses and a gavel she clearly intended to use.

Ana zat op de vierde rij met Daniel aan de ene kant, nog steeds in zijn gele jas omdat hij om elf uur op de bus moest zitten, en Priya aan de andere kant. Priya had al twintig minuten niet gesproken. Ze zat kaarsrecht met haar handtas op haar knieën en vier gevouwen vellen blocnotepapier erin geklemd alsof het iets levends was, en om de zoveel tijd haalde ze adem vanuit haar buik, zoals haar man hun kinderen had geleerd, en blies die weer heel langzaam uit.

Ana sat in the fourth row with Daniel on one side, still in his yellow jacket because he was due on the bus at eleven, and Priya on the other. Priya had not spoken for twenty minutes. She sat bolt upright with her handbag on her knees and four folded sheets of notepad paper held inside it like something alive, and every so often she took a breath from her stomach, the way her husband had taught their children, and let it out again very slowly.

Jess zat op de voorste rij, met haar portfolio op haar knieën en haar rode haar zo strak naar achteren gebonden dat het pijnlijk leek. Ze had zich gekleed, merkte Ana op, in de stijl van haar grootvader: een wit overhemd, dichtgeknoopt tot de kraag, en een uitdrukking die iedereen uitdaagde er ook maar iets van te zeggen. Naast haar zat Maureen met haar wollen muts, die was meegekomen, zo kondigde ze aan, om ervoor te zorgen dat niemand onbeleefd deed tegen het meisje.

Jess was in the front row, with her portfolio on her knees and her red hair tied back so tightly that it looked painful. She had dressed, Ana noticed, in her grandfather’s style: a white shirt, buttoned to the collar, and an expression that dared anybody to say anything about it. Beside her sat Maureen in her woolly hat, who had come, she announced, to make sure nobody was rude to the girl.

En helemaal achterin, bij de dubbele deuren, in de ruimte die de conciërge voor hem had vrijgemaakt, zat Walter. Het ziekenhuis had hem voor drie uur laten gaan, met een verpleegkundige, een deken en een heleboel voorwaarden. Hij zat in een rolstoel, in zijn goeie colbert, met het gelamineerde letterbord op zijn knieën. Michael stond achter de stoel met zijn handen op de handvatten, doodstil, alsof hij iets vasthield dat zo van een heuvel af zou kunnen rollen.

And at the very back, by the double doors, in the space the caretaker had cleared for him, sat Walter. The hospital had let him out for three hours, with a nurse, a blanket and a great many conditions. He was in a wheelchair, in his good jacket, with the laminated letter board on his knees. Michael stood behind the chair with his hands on its handles, very still, as though he were holding something that might roll away down a hill.