The Last Night

Priya stood aside without a word, and Jess came up the stairs, dripping. She took off her wet coat and looked round the little kitchen: at the notebook full of names, the empty bowl with Daniel’s spoon in it, the two women who had obviously been sitting up talking for hours. Then she looked at Ana. It was not a friendly look. But it was not a cold one either. It was the look of someone who had decided to put something aside for later.

Priya odsunęła się bez słowa, a Jess weszła po schodach, ociekając wodą. Zdjęła mokry płaszcz i rozejrzała się po małej kuchni: spojrzała na zeszyt pełen nazwisk, pustą miskę z łyżką Daniela oraz dwie kobiety, które wyraźnie siedziały i rozmawiały od wielu godzin. Potem spojrzała na Anę. To nie było przyjazne spojrzenie. Ale nie było też zimne. Było to spojrzenie kogoś, kto postanowił odłożyć coś na później.

“Tell me,” she said. “Everything you’re planning. And don’t tell me to ask somebody else.”

„Powiedz mi” — rzekła. „Wszystko, co planujecie. I nie mów mi, żebym pytała kogoś innego”.

So they told her, in the open, as Ana had promised. The planning committee in three weeks. The objections that residents could send. Daniel’s community shares, and Priya’s list of families. Jess listened carefully, with her elbows on the table, and asked sharp, practical questions. How much would the bakery be worth as a bakery? Who would run it? What happened to her grandfather’s debt?

Opowiedziały jej więc wszystko otwarcie, tak jak obiecała Ana. O komisji planowania za trzy tygodnie. O sprzeciwach, które mogli wysyłać mieszkańcy. O udziałach społecznościowych Daniela i liście rodzin Priyi. Jess słuchała uważnie, opierając łokcie na stole, i zadawała ostre, praktyczne pytania. Ile piekarnia byłaby warta jako piekarnia? Kto by ją prowadził? Co stało się z długiem jej dziadka?