Two Hundred and Ten Thousand

Ana put the brush down in the bucket. Red water splashed onto her trainers. Behind her she could hear Daniel standing very still, and Maureen in her doorway, pretending not to listen. The canal was quiet. Somewhere a duck complained about something.

Ana odłożyła szczotkę do wiadra. Czerwona woda prysnęła na jej tenisówki. Za sobą słyszała Daniela, który stał bez ruchu, oraz Maureen w progu, udającą, że nie słucha. Nad kanałem panował spokój. Gdzieś kaczka narzekała na coś cicho.

She thought very carefully about every word before she said it. She had promised herself never to lie to Jess again. She had also promised Walter a week. For a second those two promises seemed to pull her in opposite directions, so hard that she could not breathe.

Zastanowiła się bardzo uważnie nad każdym słowem, zanim je wypowiedziała. Obiecała sobie, że już nigdy nie okłamie Jess. Obiecała też Walterowi tydzień. Przez chwilę te dwie obietnice zdawały się ciągnąć ją w przeciwne strony, tak mocno, że nie mogła oddychać.

“I’m not going to lie to you, Jess,” she said finally. “Not ever again. So I’m going to tell you the only true thing I’m allowed to say. It isn’t my story. It belongs to your family. But there is more to it than what the newspaper says, and more than what the town thinks. You need to ask your grandfather. Not next month. Soon. Today, if you can.”

„Nie zamierzam cię okłamywać, Jess” – powiedziała w końcu. „Już nigdy więcej. Powiem ci więc jedyną prawdziwą rzecz, jaką wolno mi powiedzieć. To nie jest moja historia. Należy do twojej rodziny. Ale kryje się za tym coś więcej, niż pisze gazeta i niż myśli miasto. Musisz zapytać dziadka. Nie za miesiąc. Wkrótce. Dziś, jeśli możesz”.