Two Hundred and Ten Thousand

Ana put the brush down in the bucket. Red water splashed onto her trainers. Behind her she could hear Daniel standing very still, and Maureen in her doorway, pretending not to listen. The canal was quiet. Somewhere a duck complained about something.

Η Άνα άφησε τη βούρτσα μέσα στον κουβά. Κόκκινο νερό πιτσιλίστηκε πάνω στα αθλητικά της παπούτσια. Πίσω της άκουγε τον Ντάνιελ να στέκεται ακίνητος, και τη Μορίν στο κατώφλι της, να προσποιείται πως δεν ακούει. Το κανάλι ήταν ήσυχο. Κάπου εκεί κοντά μια πάπια διαμαρτυρόταν για κάτι.

She thought very carefully about every word before she said it. She had promised herself never to lie to Jess again. She had also promised Walter a week. For a second those two promises seemed to pull her in opposite directions, so hard that she could not breathe.

Σκέφτηκε πολύ προσεκτικά κάθε λέξη πριν μιλήσει. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό της να μην πει ποτέ ξανά ψέματα στην Τζες. Είχε επίσης υποσχεθεί στον Γουόλτερ μια εβδομάδα. Για μια στιγμή, αυτές οι δύο υποσχέσεις έμοιαζαν να την τραβούν σε αντίθετες κατευθύνσεις, τόσο δυνατά που δεν μπορούσε να αναπνεύσει.

“I’m not going to lie to you, Jess,” she said finally. “Not ever again. So I’m going to tell you the only true thing I’m allowed to say. It isn’t my story. It belongs to your family. But there is more to it than what the newspaper says, and more than what the town thinks. You need to ask your grandfather. Not next month. Soon. Today, if you can.”

«Δεν πρόκειται να σου πω ψέματα, Τζες», είπε τελικά. «Ποτέ ξανά. Γι’ αυτό θα σου πω το μόνο αληθινό πράγμα που επιτρέπεται να πω. Δεν είναι δική μου ιστορία. Ανήκει στην οικογένειά σου. Όμως υπάρχουν περισσότερα από όσα γράφει η εφημερίδα, και περισσότερα από όσα νομίζει η πόλη. Πρέπει να ρωτήσεις τον παππού σου. Όχι τον επόμενο μήνα. Σύντομα. Σήμερα, αν μπορείς».

Jess stared at her. For a moment Ana thought she was going to cry. Instead she laughed, a short, hard laugh that sounded exactly like Walter’s. “Of course,” she said. “Another secret. Another person who knows more about my life than I do. Ask Priya, ask Grandad, ask the man on the boat.” She shook her head. “Everyone in this town keeps sending me to someone else. I’m tired of asking.”

Η Τζες την κοίταξε επίμονα. Για μια στιγμή η Άνα νόμιζε ότι θα έβαζε τα κλάματα. Αντί γι’ αυτό, γέλασε, ένα σύντομο, σκληρό γέλιο που ακουγόταν ολόιδιο με του Γουόλτερ. «Φυσικά», είπε. «Άλλο ένα μυστικό. Άλλο ένα άτομο που ξέρει περισσότερα για τη ζωή μου απ’ όσα ξέρω εγώ. Ρώτα την Πρίγια, ρώτα τον παππού, ρώτα τον άντρα στη βάρκα». Κούνησε το κεφάλι της. «Όλοι σε αυτή την πόλη με στέλνουν συνέχεια σε κάποιον άλλον. Κουράστηκα να ρωτάω».

“Jess, please…”

«Τζες, σε παρακαλώ…»

But Jess was not looking at her any more. She was looking past her, along the path. Ana turned. Michael was walking towards them from the direction of the warehouse, in his work clothes, with his hands in his pockets. He was looking at the ground and did not see them until he was almost at the boat.

Όμως η Τζες δεν την κοίταζε πια. Κοίταζε πιο πέρα, κατά μήκος του μονοπατιού. Η Άνα γύρισε. Ο Μάικλ περπατούσε προς το μέρος τους από την κατεύθυνση της αποθήκης, με τα ρούχα της δουλειάς του, έχοντας τα χέρια στις τσέπες. Κοίταζε κάτω στο έδαφος και δεν τους είδε μέχρι που έφτασε σχεδόν στη βάρκα.

Then he saw everything at once: the bucket of red water, Daniel with his rag, Maureen in her dressing gown, the half-scrubbed letters on the side of his home. And his daughter, standing on the path, looking at him. He stopped. His face did not change, but his hands came slowly out of his pockets.

Τότε είδε τα πάντα με μια ματιά: τον κουβά με το κόκκινο νερό, τον Ντάνιελ με το πανί του, τη Μορίν με τη ρόμπα της, τα μισοσβησμένα γράμματα στο πλάι του σπιτιού του. Και την κόρη του, που στεκόταν στο μονοπάτι και τον κοίταζε. Σταμάτησε. Το πρόσωπό του δεν άλλαξε, αλλά τα χέρια του βγήκαν σιγά σιγά από τις τσέπες του.

Nobody said anything for what felt like a very long time. Then Jess pulled her bag higher on her shoulder. “I’m going to be late for school,” she said to nobody in particular, and she turned and walked away along the canal, fast, without looking back at any of them.

Κανείς δεν είπε τίποτα για πολλή ώρα, έτσι φάνηκε τουλάχιστον. Μετά η Τζες τράβηξε την τσάντα της πιο ψηλά στον ώμο της. «Θα αργήσω στο σχολείο», είπε χωρίς να απευθύνεται σε κάποιον συγκεκριμένα, γύρισε και απομακρύνθηκε κατά μήκος του καναλιού, γρήγορα, χωρίς να κοιτάξει πίσω κανέναν τους.

Michael watched her until she had gone round the bend under the old bridge. Then he looked at the side of his boat. He read what was left of the word, quite slowly, as if it was written in a language he was learning. Then he took the brush out of Ana’s bucket, without a word, and began to scrub.

Ο Μάικλ την παρακολουθούσε μέχρι που έστριψε στη στροφή κάτω από την παλιά γέφυρα. Μετά κοίταξε το πλάι της βάρκας του. Διάβασε ό,τι είχε απομείνει από τη λέξη, αρκετά αργά, σαν να ήταν γραμμένη σε μια γλώσσα που μάθαινε τώρα. Μετά πήρε τη βούρτσα από τον κουβά της Άνας, χωρίς λέξη, και άρχισε να τρίβει.