Tweehonderdentientienduizend

Ana zette de borstel in de emmer. Er spatte rood water op haar sportschoenen. Achter zich hoorde ze Daniel heel stil staan, en Maureen in haar deuropening, die deed alsof ze niet luisterde. Het kanaal was rustig. Ergens klaagde een eend over iets.

Ana put the brush down in the bucket. Red water splashed onto her trainers. Behind her she could hear Daniel standing very still, and Maureen in her doorway, pretending not to listen. The canal was quiet. Somewhere a duck complained about something.

Ze dacht heel goed na over elk woord voor ze het zei. Ze had zichzelf beloofd om nooit meer tegen Jess te liegen. Ze had Walter ook een week beloofd. Even leken die twee beloftes haar in tegengestelde richtingen te trekken, zo hard dat ze geen adem kon halen.

She thought very carefully about every word before she said it. She had promised herself never to lie to Jess again. She had also promised Walter a week. For a second those two promises seemed to pull her in opposite directions, so hard that she could not breathe.

“Ik ga niet tegen je liegen, Jess,” zei ze ten slotte. “Nooit meer. Dus ik ga je het enige ware vertellen wat ik mag zeggen. Het is niet mijn verhaal. Het hoort bij jouw familie. Maar er is meer aan de hand dan wat er in de krant staat, en meer dan wat het stadje denkt. Je moet het aan je grootvader vragen. Niet volgende maand. Snel. Vandaag nog, als het kan.”

“I’m not going to lie to you, Jess,” she said finally. “Not ever again. So I’m going to tell you the only true thing I’m allowed to say. It isn’t my story. It belongs to your family. But there is more to it than what the newspaper says, and more than what the town thinks. You need to ask your grandfather. Not next month. Soon. Today, if you can.”

Jess staarde haar aan. Heel even dacht Ana dat ze ging huilen. In plaats daarvan lachte ze, een korte, harde lach die precies leek op die van Walter. “Natuurlijk,” zei ze. “Nóg een geheim. Weer iemand die meer over mijn leven weet dan ikzelf. Vraag het aan Priya, vraag het aan opa, vraag het aan de man op de boot.” Ze schudde haar hoofd. “Iedereen in deze stad blijft me maar naar iemand anders sturen. Ik word moe van al dat vragen.”

Jess stared at her. For a moment Ana thought she was going to cry. Instead she laughed, a short, hard laugh that sounded exactly like Walter’s. “Of course,” she said. “Another secret. Another person who knows more about my life than I do. Ask Priya, ask Grandad, ask the man on the boat.” She shook her head. “Everyone in this town keeps sending me to someone else. I’m tired of asking.”

“Jess, alsjeblieft…”

“Jess, please…”

Maar Jess keek haar al niet meer aan. Ze keek langs haar heen, over het pad. Ana draaide zich om. Michael kwam vanuit de richting van het pakhuis naar hen toe gelopen, in zijn werkkleren, met zijn handen in zijn zakken. Hij keek naar de grond en zag hen pas toen hij bijna bij de boot was.

But Jess was not looking at her any more. She was looking past her, along the path. Ana turned. Michael was walking towards them from the direction of the warehouse, in his work clothes, with his hands in his pockets. He was looking at the ground and did not see them until he was almost at the boat.

Toen zag hij alles tegelijk: de emmer met rood water, Daniel met zijn doek, Maureen in haar ochtendjas, de half weggeschrobde letters op de zijkant van zijn huis. En zijn dochter, die op het pad stond en naar hem keek. Hij bleef staan. Zijn gezicht veranderde niet, maar zijn handen kwamen langzaam uit zijn zakken.

Then he saw everything at once: the bucket of red water, Daniel with his rag, Maureen in her dressing gown, the half-scrubbed letters on the side of his home. And his daughter, standing on the path, looking at him. He stopped. His face did not change, but his hands came slowly out of his pockets.

Niemand zei iets, een hele tijd leek het wel. Toen trok Jess haar tas hoger op haar schouder. “Ik kom te laat op school,” zei ze tegen niemand in het bijzonder. Ze draaide zich om en liep snel weg langs het kanaal, zonder naar iemand van hen om te kijken.

Nobody said anything for what felt like a very long time. Then Jess pulled her bag higher on her shoulder. “I’m going to be late for school,” she said to nobody in particular, and she turned and walked away along the canal, fast, without looking back at any of them.

Michael keek haar na tot ze om de bocht onder de oude brug was verdwenen. Daarna keek hij naar de zijkant van zijn boot. Hij las wat er nog over was van het woord, heel langzaam, alsof het geschreven was in een taal die hij aan het leren was. Toen pakte hij zonder een woord de borstel uit Ana’s emmer en begon te schrobben.

Michael watched her until she had gone round the bend under the old bridge. Then he looked at the side of his boat. He read what was left of the word, quite slowly, as if it was written in a language he was learning. Then he took the brush out of Ana’s bucket, without a word, and began to scrub.