The Corridor

Daniel drove the N7 up the hill to the hospital as if it were an ambulance, which, Ana thought afterwards, it more or less was. He did not stop at a single bus stop. A man in a reflective jacket waved at him from the shelter outside the swimming baths and watched, open-mouthed, as the big green bus thundered past with its interior lights blazing and only two passengers on board.

Daniel poprowadził autobus N7 pod górę ku szpitalowi tak, jakby to była karetka pogotowia – którą, jak Ana pomyślała później, w zasadzie był. Nie zatrzymał się na ani jednym przystanku. Mężczyzna w kamizelce odblaskowej machał do niego z wiaty naprzeciw pływalni i patrzył z otwartymi ustami, jak wielki zielony autobus z łomotem mknie obok, z jaskrawo płonącymi wewnątrz światłami i zaledwie dwojgiem pasażerów na pokładzie.

Jess sat in the front seat with her knees drawn up and her grandfather’s folded pages held flat against her chest, as though someone might try to take them from her. She had not looked at them. She had not said a word since Bridge Street. Ana sat beside her and watched the town slide past in the grey half-light: the market square, the dark town hall, the poster in the newsagent’s window with its green door and its warm square of light. KEEP THE LIGHT ON.

Jess siedziała na przednim siedzeniu z podciągniętymi kolanami i przyciskała złożone kartki dziadka płasko do piersi, jak gdyby ktoś mógł spróbować jej je odebrać. Nie spojrzała na nie. Nie powiedziała ani słowa od Bridge Street. Ana siedziała obok niej i patrzyła, jak miasteczko przesuwa się w szarym półmroku: rynek, ciemny ratusz, plakat w oknie kiosku z zielonymi drzwiami i ciepłym kwadratem światła. NIE GAŚ ŚWIATŁA.

At the hospital entrance Daniel opened the doors before the bus had properly stopped. “Go,” he said. “I’ll take the bus back to the depot and come straight here in the car. Phone me. Whatever it is, phone me.” He looked at Jess, and for once there was no joke anywhere in his face. “He’s a tough old man, Jess. The toughest I know.”

Przy wejściu do szpitala Daniel otworzył drzwi, zanim autobus zdołał całkowicie wyhamować. „Idźcie” – powiedział. „Odstawię autobus do zajezdni i przyjadę prosto tutaj samochodem. Zadzwoń do mnie. Cokolwiek to będzie, zadzwoń”. Spojrzał na Jess i po raz pierwszy na jego twarzy nie było ani śladu żartu. „To twardy stary człowiek, Jess. Najtwardszy, jakiego znam”.