Behind the Counter

Priya Shah had opened her shop at six o’clock every morning for thirty years, except for the four days after her husband died and one Christmas Day when her daughter had hidden the keys. She opened it now, at six, in the dark, with the familiar small sounds: the key in the lock, the bolt at the top that stuck in damp weather, the bell, the click of the lights coming on one row at a time over the newspapers, the sweets, the tins of soup.

Η Πρίγια Σαχ άνοιγε το μαγαζί της στις έξι κάθε πρωί εδώ και τριάντα χρόνια, εκτός από τις τέσσερις μέρες μετά τον θάνατο του συζύγου της και μια μέρα Χριστουγέννων όταν η κόρη της είχε κρύψει τα κλειδιά. Το άνοιξε και τώρα, στις έξι, μέσα στο σκοτάδι, με τους γνώριμους μικρούς ήχους: το κλειδί στην κλειδαριά, τον σύρτη στο επάνω μέρος που κολλούσε όταν είχε υγρασία, το κουδούνι, το κλικ από τα φώτα που άναβαν μία σειρά κάθε φορά πάνω από τις εφημερίδες, τα γλυκά, τις κονσέρβες με σούπα.

She liked this hour more than any other. Before the town woke up, the shop belonged entirely to her. Raj had liked it too. He used to stand where she was standing now, behind the counter, cutting the strings on the bundles of newspapers with the little curved knife that still hung on its hook beside the till, and reading the headlines aloud to her in a terrible fake newsreader’s voice until she laughed.

Αυτή την ώρα την αγαπούσε περισσότερο από κάθε άλλη. Προτού ξυπνήσει η πόλη, το μαγαζί τής ανήκε ολοκληρωτικά. Και στον Ρατζ άρεσε επίσης. Συνήθιζε να στέκεται εκεί όπου στεκόταν εκείνη τώρα, πίσω από τον πάγκο, κόβοντας τους σπάγκους από τα δέματα των εφημερίδων με το μικρό κυρτό μαχαιράκι που κρεμόταν ακόμα στον γάντζο του δίπλα στην ταμειακή μηχανή, και διαβάζοντάς της τους τίτλους δυνατά με μια απαίσια ψεύτικη φωνή εκφωνητή ειδήσεων, ώσπου εκείνη γελούσε.

Raj would have spoken up. She had thought that every day for fifteen years and had never once said it aloud. He had died eighteen months before the fire, of a heart that nobody had known was tired. If he had been alive that January morning, standing beside her on the pavement in his dressing gown, he would have smelled what she smelled, and he would have walked across the road to the man in the grey anorak and said something, in his calm, slightly too loud voice, and none of it would have happened.

Ο Ρατζ θα είχε μιλήσει. Το σκεφτόταν αυτό κάθε μέρα εδώ και δεκαπέντε χρόνια και δεν το είχε πει ούτε μία φορά δυνατά. Είχε πεθάνει δεκαοκτώ μήνες πριν από την πυρκαγιά, από μια καρδιά που κανείς δεν ήξερε ότι ήταν κουρασμένη. Αν ζούσε εκείνο το πρωινό του Ιανουαρίου, στεκόμενος δίπλα της στο πεζοδρόμιο με τη ρόμπα του, θα είχε μυρίσει ό,τι μύρισε κι εκείνη, και θα είχε περάσει απέναντι στον άντρα με το γκρι άνορακ και θα είχε πει κάτι, με την ήρεμη, ελαφρώς υπερβολικά δυνατή φωνή του, και τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί.