An Offer

“Michael’s?” Jess said. She looked at the roll on the plate, then at her grandfather. Her voice was suddenly sharp. “What do you mean, Michael’s? Grandad, he’s been gone for fifteen years. Ana made those rolls. You just said so yourself.”

«Του Μάικλ;» είπε η Τζες. Κοίταξε το ψωμάκι στο πιάτο, μετά τον παππού της. Η φωνή της έγινε ξαφνικά κοφτή. «Τι εννοείς, του Μάικλ; Παππού, λείπει εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Η Άνα έφτιαξε αυτά τα ψωμάκια. Μόλις το είπες κι εσύ ο ίδιος.»

Walter didn’t answer her. He was still looking at Ana. Ana stood by the sink with a wet box in her hands and did not move. She knew that if she opened her mouth, the truth would come out. So she kept it closed, and it was the hardest thing she had ever done. The clock on the wall seemed very loud.

Ο Γουόλτερ δεν της απάντησε. Κοίταζε ακόμα την Άνα. Η Άνα στεκόταν δίπλα στον νεροχύτη με ένα βρεγμένο κουτί στα χέρια της και δεν κουνιόταν. Ήξερε ότι αν άνοιγε το στόμα της, η αλήθεια θα έβγαινε. Έτσι το κράτησε κλειστό, κι αυτό ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που είχε κάνει ποτέ. Το ρολόι στον τοίχο ακουγόταν πολύ δυνατά.

Then something in Walter’s face closed, slowly, like a heavy door. He looked down at the roll. “No,” he said. “No, that’s impossible. Of course it is.” He pushed the plate away with his good hand. “You bake like him, that’s all. You learned from me, and he learned from me. Some hands remember the same things. That’s all it is.”

Μετά κάτι στο πρόσωπο του Γουόλτερ έκλεισε, αργά, σαν μια βαριά πόρτα. Κοίταξε κάτω το ψωμάκι. «Όχι», είπε. «Όχι, αυτό είναι αδύνατο. Φυσικά και είναι.» Έσπρωξε το πιάτο μακριά με το καλό του χέρι. «Ψήνεις σαν κι αυτόν, αυτό είναι όλο. Έμαθες από μένα, κι αυτός έμαθε από μένα. Μερικά χέρια θυμούνται τα ίδια πράγματα. Αυτό είναι όλο.»