What Really Happened

Inside, the Second Chance was half packed and very cold. Books were stacked in boxes along one wall; the little table had been pushed against the stove. Michael lit the stove with a match and some newspaper, and for a few minutes neither of them said anything while the fire caught and the boat slowly began to warm up. Ana noticed that his hands shook while he did it.

Μέσα, το Δεύτερη Ευκαιρία ήταν μισοπακεταρισμένο και πολύ κρύο. Βιβλία ήταν στοιβαγμένα σε κούτες κατά μήκος ενός τοίχου· το μικρό τραπέζι είχε σπρωχτεί προς τη σόμπα. Ο Μάικλ άναψε τη σόμπα με ένα σπίρτο και λίγη εφημερίδα. Για μερικά λεπτά κανείς τους δεν είπε τίποτα, καθώς η φωτιά δυνάμωνε και το σκάφος άρχιζε σιγά σιγά να ζεσταίνεται. Η Άνα πρόσεξε ότι τα χέρια του έτρεμαν καθώς το έκανε.

He made two mugs of tea and sat down opposite her. He did not look at her. He looked at the small window, where the curtain still did not quite close, and at the dark canal beyond it. When he began to speak, his voice was flat and careful, as if he had practised the words many times but never said them aloud.

Έφτιαξε δύο κούπες τσάι και κάθισε απέναντί της. Δεν την κοίταξε. Κοίταξε το μικρό παράθυρο, όπου η κουρτίνα ακόμα δεν έκλεινε εντελώς, και το σκοτεινό κανάλι από πίσω. Όταν άρχισε να μιλάει, η φωνή του ήταν επίπεδη και προσεκτική, σαν να είχε εξασκηθεί στα λόγια πολλές φορές αλλά δεν τα είχε πει ποτέ δυνατά.

“You have to understand what he was like after my mother died,” he said. “People think grief is crying. It isn’t, not with men like my father. He just went quiet. He stopped singing in the kitchen. He stopped going to the pub on Fridays. He worked, and he slept, and in between he sat at that old table and stared at the wall.”

«Πρέπει να καταλάβεις πώς ήταν αφού πέθανε η μητέρα μου», είπε. «Ο κόσμος νομίζει ότι το πένθος είναι κλάμα. Δεν είναι, όχι με άντρες σαν τον πατέρα μου. Απλώς σώπασε. Σταμάτησε να τραγουδάει στην κουζίνα. Σταμάτησε να πηγαίνει στην παμπ τις Παρασκευές. Δούλευε και κοιμόταν, και στο ενδιάμεσο καθόταν σε εκείνο το παλιό τραπέζι και κοίταζε επίμονα τον τοίχο».