She Knew

For a long moment neither of them moved. The broken pieces of the mug lay on the step between them, and tea ran slowly over the wood and dripped into the canal. Behind her tree, Ana held her breath. She could see both their faces in the yellow light from the boat: the girl’s, white and still, and the man’s, which looked as if someone had just hit it.

Uzun bir süre ikisi de kımıldamadı. Kupanın kırık parçaları aralarındaki basamakta duruyordu. Çay yavaşça tahtanın üzerinden aktı ve kanala damladı. Ağacının arkasındaki Ana nefesini tuttu. Bottan gelen sarı ışıkta ikisinin de yüzünü görebiliyordu: genç kızın beyaz ve hareketsiz yüzünü ve sanki birisi az önce vurmuş gibi görünen adamın yüzünü.

“The photo,” Jess said. Her voice was very calm, much too calm. “On your table. The man with the baby. Who is it?”

“Fotoğraf,” dedi Jess. Sesi çok sakindi, fazla sakindi. “Masanın üstündeki. Bebekli adam. O kim?”

Michael opened his mouth. Ana saw him think about lying. She saw him think about it for one second, and then she saw him decide not to. He stepped down onto the path, over the broken mug, and stood in front of his daughter. He was much taller than her, but he looked smaller.

Michael ağzını açtı. Ana onun yalan söylemeyi düşündüğünü gördü. Bir saniye bunu düşündüğünü gördü ve sonra vazgeçtiğini gördü. Kırık kupanın üzerinden geçip yola indi ve kızının önünde durdu. Ondan çok daha uzundu ama daha küçük görünüyordu.