The Winter Fair

For three long seconds nobody moved. The loaf in Michael’s hands was so hot that Ana could see the steam rising from it. Jess’s glass was still empty. Then Ana heard her own voice, bright and quick, as if somebody else was using it.

Üç uzun saniye boyunca kimse kımıldamadı. Michael’ın elindeki somun o kadar sıcaktı ki Ana üzerinden çıkan buharı görebiliyordu. Jess’in bardağı hâlâ boştu. Sonra Ana kendi sesini duydu; sanki sesi başkası kullanıyordu, canlı ve hızlıydı.

“Jess! You’re up early. You remember Mick? From the station?” She wiped her hands on her apron. “He’s a baker. A real one, from Manchester. I asked him to help with the order for the winter fair. Three hundred rolls, Jess. I couldn’t do it alone.”

“Jess! Erken kalkmışsın. Mick’i hatırladın mı? İstasyondan?” Ellerini önlüğüne sildi. “O bir fırıncı. Gerçek bir fırıncı, Manchester’dan. Kış panayırı siparişi için ondan yardım istedim. Üç yüz sandviç ekmeği, Jess. Tek başıma yapamazdım.”

Jess looked from Ana to Michael and back again. “I thought you worked in a warehouse,” she said to him.

Jess bir Ana’ya bir Michael’a baktı. “Bir depoda çalıştığını sanıyordum,” dedi ona.