Two Bakers

Michael told her at a quarter to three that night, standing at the old table with his sleeves pushed up and his hands in the first dough, as though it were something he had read in the paper. His father had spelled a word on a board. The word was tell, and he had pointed to the name of the town, and he had looked at Michael in a way that Michael remembered from the age of seven, when he had been caught feeding a whole tray of rolls to the ducks.

Michael bunu ona o gece saat üçe çeyrek kala, kollarını sıvamış, elleri ilk hamurun içinde, eski masanın başında dururken, sanki gazetede okuduğu bir şeymiş gibi anlattı. Babası bir panoya bir kelime yazmıştı. Kelime tell idi; kasabanın adını işaret etmiş ve Michael'a, yedi yaşındayken bir tepsi dolusu yuvarlak ekmeği ördekleri beslemek için kullanırken yakalandığı günden hatırladığı bir ifadeyle bakmıştı.

“He wants the whole town to know,” Ana said slowly.

“Bütün kasaba bilsin istiyor,” dedi Ana yavaşça.

“He wants the whole town to know.” Michael pushed the heel of his hand into the dough, turned it, pushed again. He did not look up. “The man can’t ask for a glass of water without a laminated card, and he wants to stand up in front of Hollin Bridge and confess. Fifteen years he couldn’t say it with a perfectly good mouth, and now, when he can’t say anything, he decides.”

“Bütün kasaba bilsin istiyor.” Michael avucunun ayasını hamura bastırdı, çevirdi, bir daha bastırdı. Başını kaldırmadı. “Adam lamine bir kart olmadan bir bardak su bile isteyemiyor ama Hollin Bridge'in karşısına geçip itirafta bulunmak istiyor. Ağzı sapasağlamken on beş yıl boyunca söyleyemedi, şimdi hiçbir şey söyleyemezken kalkmış buna karar veriyor.”