Over the Step

Michael Bell had spent fifteen years making sure that nobody in a room ever looked at him for long, and now two hundred people had stood up and clapped at him, and he did not know where to put his hands. He had put them over his face, in the end, because it was the only place he could think of. When he took them away, the hall was sitting down again, and the small woman with the half-moon glasses was asking the committee who was in favour.

Michael Bell on beş yılını bir odada kimsenin ona uzun süre bakmamasını sağlamaya çalışarak geçirmişti; şimdiyse iki yüz kişi ayağa kalkmış onu alkışlıyordu ve o ellerini nereye koyacağını bilemiyordu. Sonunda ellerini yüzüne kapattı, çünkü aklına gelen tek yer orasıydı. Ellerini çektiğinde salon yeniden oturmuştu ve yarım ay gözlüklü ufak tefek kadın encümene kimlerin lehte olduğunu soruyordu.

One hand went up on the stage. It belonged to a heavy man at the end of the table whose name card said Cllr R. Booth and who looked, Michael thought, like someone voting for his own peace and quiet rather than for flats. It went up slowly, and then, as the man seemed to become aware of two hundred pairs of eyes, it came down again halfway and stayed there, uncertain, like a bird that could not decide where to land.

Kürsüde bir el kalktı. Masanın ucunda oturan, isimliğinde Meclis Üyesi R. Booth yazan ve Michael’ın düşüncesine göre dairelerden ziyade kendi huzuru ve sükûneti için oy veren birine benzeyen iri yarı bir adama aitti. El yavaşça kalktı, sonra adam iki yüz çift gözün farkına varmış gibi yarı yolda yeniden indi ve konacağı yere karar veremeyen bir kuş misali tereddütle öylece kaldı.

“Councillor Booth, are you in favour or not?” said Councillor Hale.

“Meclis Üyesi Booth, lehte misiniz değil misiniz?” dedi Meclis Üyesi Hale.