Over the Step

Michael Bell had spent fifteen years making sure that nobody in a room ever looked at him for long, and now two hundred people had stood up and clapped at him, and he did not know where to put his hands. He had put them over his face, in the end, because it was the only place he could think of. When he took them away, the hall was sitting down again, and the small woman with the half-moon glasses was asking the committee who was in favour.

Michael Bell had vijftien jaar lang gezorgd dat niemand in een kamer ooit lang naar hem keek, en nu waren tweehonderd mensen gaan staan om voor hem te klappen, en hij wist niet waar hij zijn handen moest laten. Hij had ze uiteindelijk voor zijn gezicht geslagen, omdat dat de enige plek was die hij kon bedenken. Toen hij ze weghaalde, ging de zaal weer zitten en vroeg de tengere vrouw met de halvemaanbril aan de commissie wie er vóór was.

One hand went up on the stage. It belonged to a heavy man at the end of the table whose name card said Cllr R. Booth and who looked, Michael thought, like someone voting for his own peace and quiet rather than for flats. It went up slowly, and then, as the man seemed to become aware of two hundred pairs of eyes, it came down again halfway and stayed there, uncertain, like a bird that could not decide where to land.

Eén hand ging omhoog op het podium. Hij was van een zware man aan het einde van de tafel op wiens naambordje Cllr R. Booth stond en die er, dacht Michael, uitzag als iemand die eerder voor zijn eigen rust stemde dan voor appartementen. Hij ging langzaam omhoog, en toen de man zich bewust leek te worden van tweehonderd paar ogen, zakte hij weer halverwege omlaag en bleef daar besluiteloos hangen, als een vogel die niet kon kiezen waar hij moest landen.

“Councillor Booth, are you in favour or not?” said Councillor Hale.

“Raadslid Booth, bent u vóór of niet?” zei raadslid Hale.