The Step

The name went out across the dark river like something thrown. Michael stopped. Ana, standing frozen by the oven with an empty tray in her hands, saw him stop as if he had walked into a wall. For a long moment he did not turn round. His shoulders rose and fell under the long coat. Then, slowly, he turned.

De naam ging over de donkere rivier als iets dat werd gegooid. Michael bleef staan. Ana, die met een lege bakplaat in haar handen roerloos bij de oven stond, zag hem stoppen alsof hij tegen een muur was gelopen. Een heel lang moment draaide hij zich niet om. Zijn schouders gingen op en neer onder de lange jas. Toen draaide hij zich langzaam om.

Father and son stood about ten metres apart. Walter was on the step, in the light from the kitchen door, big and white-haired in his apron and his old slippers. Michael was on the path at the edge of the light, tall and thin and grey-bearded, with his hands hanging empty at his sides. Ana thought they looked like two halves of the same photograph, torn apart a long time ago.

Vader en zoon stonden ongeveer tien meter uit elkaar. Walter stond op het opstapje, in het licht van de keukendeur, groot en met wit haar in zijn schort en zijn oude pantoffels. Michael stond op het pad aan de rand van het licht, lang en mager en met een grijze baard, terwijl zijn handen leeg langs zijn lichaam hingen. Ana vond dat ze leken op twee helften van dezelfde foto, lang geleden uit elkaar gescheurd.

Nobody said anything. The river went past. Somewhere far away, on the other side of the town, the N7 was climbing the hill to the hospital with its lights on. Ana put the tray down very quietly on the table and did not move again.

Niemand zei iets. De rivier stroomde voorbij. Ergens ver weg, aan de andere kant van de stad, reed de N7 met brandende lichten de heuvel op naar het ziekenhuis. Ana zette de bakplaat heel stil op tafel en bewoog niet meer.