Number Three

“I… I wanted to ask about the job,” Ana said. Her voice sounded thin and unsure, even to herself. “The one you mentioned in the café. If it’s still available.”

“Ik… ik wilde vragen naar de baan,” zei Ana. Haar stem klonk dun en onzeker, zelfs voor haarzelf. “Die u noemde in het café. Als hij nog vrij is.”

“Of course it is.” Helen sounded pleased but not surprised, as if Ana had simply arrived at the time she had been expected. “Can you meet me this afternoon? Three o’clock, at number three Bridge Street. I think it would be easier to explain if you could see what we’re planning.” She paused. “I’ll make sure the heating is on. Those old houses are freezing.”

“Natuurlijk is die nog vrij.” Helen klonk blij maar niet verrast, alsof Ana gewoon op het verwachte tijdstip was aangekomen. “Kun je me vanmiddag ontmoeten? Om drie uur, op Bridge Street nummer drie. Ik denk dat het makkelijker uit te leggen is als je kunt zien wat we van plan zijn.” Ze zweeg even. “Ik zal zorgen dat de verwarming aan is. Die oude huizen zijn ijskoud.”

Number three, Bridge Street. Directly across the road from the bakery, three doors up from Shah’s. Ana closed her eyes after the call. Of all the places in the world, Helen had chosen the one where everybody she was trying to avoid could watch her walk in.

Bridge Street nummer drie. Precies aan de overkant van de bakkerij, drie deuren voorbij Shah’s. Ana sloot na het telefoontje haar ogen. Van alle plekken ter wereld had Helen juist die ene gekozen waar iedereen die ze probeerde te ontwijken, haar naar binnen kon zien lopen.