Numer Trzy

– Ja… chciałam zapytać o pracę – powiedziała Ana. Nawet dla niej samej jej głos brzmiał cicho i niepewnie. – O tę, o której wspomniała pani w kawiarni. Jeśli jest jeszcze wolna.

“I… I wanted to ask about the job,” Ana said. Her voice sounded thin and unsure, even to herself. “The one you mentioned in the café. If it’s still available.”

– Oczywiście, że jest. – Helen mówiła z zadowoleniem, ale bez zaskoczenia, jakby Ana po prostu przyszła o wyznaczonej porze. – Możesz spotkać się ze mną dzisiaj po południu? O trzeciej, pod numerem trzecim na Bridge Street. Myślę, że łatwiej będzie wszystko wyjaśnić, jeśli zobaczysz, co planujemy. – Zawahała się. – Zadbam o to, żeby ogrzewanie było włączone. W tych starych domach jest lodowato.

“Of course it is.” Helen sounded pleased but not surprised, as if Ana had simply arrived at the time she had been expected. “Can you meet me this afternoon? Three o’clock, at number three Bridge Street. I think it would be easier to explain if you could see what we’re planning.” She paused. “I’ll make sure the heating is on. Those old houses are freezing.”

Numer trzy na Bridge Street. Naprzeciwko piekarni, trzy domy dalej od Shah’s. Po rozmowie Ana zamknęła oczy. Ze wszystkich miejsc na świecie Helen wybrała właśnie to, w którym wszyscy, których próbowała unikać, mogli zobaczyć, jak wchodzi do środka.

Number three, Bridge Street. Directly across the road from the bakery, three doors up from Shah’s. Ana closed her eyes after the call. Of all the places in the world, Helen had chosen the one where everybody she was trying to avoid could watch her walk in.

Daniel robił tosty, kiedy mu o tym powiedziała. Zatrzymał się z nożem do masła w dłoni. – Numer trzy? Idziesz do zamku wroga w biały dzień, naprzeciwko piekarni? – Potem spojrzał na jej twarz i odłożył nóż. – Przepraszam. Głupi żart. Musisz coś jeść, Ana, i musisz gdzieś płacić czynsz. Nikt w tym mieście nie ma prawa cię oceniać za to, że wysłuchasz oferty pracy. Nawet Priya.

Daniel was making toast when she told him. He stopped with the butter knife in the air. “Number three? You’re going to the enemy’s castle, in broad daylight, opposite the bakery?” Then he saw her face and put the knife down. “Sorry. Bad joke. You have to eat, Ana, and you have to pay rent somewhere. Nobody in this town has the right to judge you for listening to a job offer. Not even Priya.”

– Priya i tak mnie oceni – powiedziała Ana.

“Priya will judge me anyway,” Ana said.

– Prawdopodobnie – zgodził się Daniel. – Ale kiedy będzie to robić, nakarmi cię. Z takim ocenianiem mogę żyć.

“Probably,” Daniel agreed. “But she’ll feed you while she does it. That’s the kind of judging I can live with.”

Mimo to poszła. O za pięć trzecia szła Bridge Street z kapturem na głowie i wzrokiem wbitym w chodnik, niczym przestępca wracający na miejsce zbrodni. Nie spojrzała na zielone drzwi piekarni. Nie spojrzała w okno Priyi, choć czuła, że Priya na nią patrzy. Zapukała do drzwi pod numerem trzecim i te od razu się otworzyły.

She went anyway. She walked down Bridge Street at five to three with her hood up and her eyes on the pavement, like a criminal returning to the scene. She did not look at the green door of the bakery. She did not look at Priya’s window, although she could feel Priya looking at her. She knocked on the door of number three, and it opened at once.

Wewnątrz dom był pusty i pachniał świeżą farbą oraz starym kamieniem. Meble Harrisonów zniknęły, a ściany były nagie, z wyjątkiem jasnych kwadratów w miejscach, gdzie kiedyś wisiały obrazy. Helen zamieniła frontowy pokój w rodzaj biura. Stał tam długi stół zastawiony rysunkami, dwa grzejniki świecące na pomarańczowo i ekspres do kawy, który wyglądał na droższy niż samochód Daniela.

Inside, the house was empty and smelled of fresh paint and old stone. The Harrisons’ furniture had gone, and the walls were bare except for pale squares where pictures had once hung. Helen had turned the front room into a kind of office. There was a long table covered with drawings, two heaters glowing orange, and a coffee machine that looked more expensive than Daniel’s car.

Na środku stołu stała makieta Bridge Street, zrobiona z białego kartonu i przezroczystego plastiku. Ana od razu rozpoznała kształt ulicy: spadek w stronę rzeki i stary kamienny most na dole. Jednak domy były inne. Tam, gdzie teraz stały numery trzy, pięć i siedem, znajdował się jeden długi, elegancki budynek z dużymi oknami i ogrodem na dachu.

In the middle of the table stood a model of Bridge Street, made of white card and clear plastic. Ana recognised the shape of the street at once: the slope down to the river, the old stone bridge at the bottom. But the houses were different. Where numbers three, five and seven now stood, there was one long, elegant building with large windows and a roof garden.

Na parterze, z widokiem na rzekę, znajdowała się kawiarnia z malutkimi białymi krzesłami i stolikami oraz szyldem z pojedynczego paska plastiku: BAKERY. Ana patrzyła na niego przez długi czas. To było miejsce, w którym teraz stał piec Waltera. To tam Michael uczył się piec, stojąc na krześle w wieku siedmiu lat.

On the ground floor, facing the river, there was a café with tiny white chairs and tables, and a sign made of a single strip of plastic: BAKERY. Ana looked at it for a long time. It was where Walter’s oven stood now. It was where Michael had learned to bake, standing on a chair at seven years old.

– Dwadzieścia dwa mieszkania – powiedziała Helen, podchodząc do niej z dwoma kubkami kawy. – Głównie dla młodych par i rodzin. Dla osób dojeżdżających do Leeds i Harrogate oraz pracujących z domu. Dla takich ludzi, którzy wyjeżdżali z tego miasta przez trzydzieści lat. A na dole kawiarnio-piekarnia, otwarta od siódmej do siódmej, czyli to, czego takie miasto naprawdę potrzebuje.

“Twenty-two flats,” Helen said, coming to stand beside her with two cups of coffee. “Mostly for young couples and families. Commuters to Leeds and Harrogate, people who work from home. The kind of people who have been leaving this town for thirty years. And a café-bakery downstairs, open from seven until seven, which is what a town like this actually needs.”